School schaft leerlingen af

Scholengemeenschap De Nieuwe Sluis uit Amsterdam schaft haar leerlingen af. In plaats daarvan investeert zij in verhandelbare educatierechten. De school, die onlangs in handen kwam van ‘private equity’ fonds Cayman & Marshall Capitals, loopt hiermee vooruit op aangekondigde kabinetsplannen. Met de nieuwe aanpak hoopt de school naar eigen zeggen ‘een positieve stimulans te geven aan de economie.’

Educatierechten zijn nieuw in het onderwijs en vergelijkbaar met het globale systeem van emissierechten. Landen die educatierechten verkopen, beloven meer leerlingen op te leiden, landen die educatierechten kopen hoeven minder opleiding te bieden.

In de Troonrede van 2013 kondigde het kabinet een nationaal stimuleringsfonds aan, bedoeld om grote beleggers kansen te bieden op de markt van zorg en onderwijs. Cayman & Marshall Capitals is een van de eerste partijen die in dit gat springt.

‘Chief marketing officer’ Fons de Haag licht toe. “Onderzoek wijst uit dat  de leerling in het onderwijs een belangrijke kostenpost vormt. Daarbij zien we, dat een leerling in het Westen buitenproportioneel duurder is dan een leerling uit Afrika of Zuid-Oost Azië. Door educatierechten aan te kopen, leiden wij nu meer leerlingen op, tegen aanzienlijk lagere kosten. Daarnaast zijn er lokale voordelen, zoals verlaagde CO2-uitstoot en een verbeterde verkeersveiligheid rondom de school.”

Voormalig leerlingen zijn positief. ‘We hebben nu veel meer tijd om GTA 5 te spelen’, aldus een leerling die anoniem wenst te blijven. Reacties uit de politiek laten een meer wisselend beeld zien. ‘Omgekeerde ontwikkelingshulp’, aldus de PVV. D66 is wel enthousiast: ‘we zij blij dat er eindelijk in onderwijs wordt geinvesteerd’. De PvdA, die eerst tegen was, steunt het initiatief. De VVD onthoudt zich van reactie, naar eigen zeggen ‘om verdenking van belangenverstrengeling te vermijden.’

Onderbroekheld

Er bestaat een filmpje van mij van toen ik een jaar of 3-4 was, waarin ik probeer een onderbroek aan te trekken. Mijn neefjes en nichtje, die ik ooit zeer liefhad, rollen steevast huilend van het lachen over de grond als het zelfs maar wordt genoemd. Nu moet ik toegeven, het ziet er niet per sé vloeiend uit. 'Onhandig' en 'klungelig' zijn begrippen die zich met leedvermaak opdringen. Tot op de dag van vandaag is het aantrekken van een onderbroek dan ook een van de grotere uitdagingen waarvoor ik mij dagelijks gesteld zie.

Het is niet anders; ik heb nu eenmaal zo'n goddelijk, woest aantrekkelijk lichaam dat mijn brein bij het geven van motorische bevelen spontaan begint te stotteren.

Inmiddels heb ik het leren accepteren. Dan maar geen zwemdiploma A. Daarvoor moet je armen en benen volgens een strikte choreografie orkestreren, terwijl het mij slechts lukt te spartelen. Maar ik kom wel boven, dus ha! Mijn droom om judokampioen te worden vervloog toen ik na twee jaar slechts uit medelijden een gele slip kreeg. Het meest voelde ik mij thuis als tafeltennisser, de ultieme nerd-sport. Daar kon ik ook geen ene reet van, maar ik leerde het besmuikt gegiechel in de zaal te negeren en heb het jaren met plezier gedaan.

Ik moest daaraan denken toen ik op YouTube muziekfilmpjes zat te bekijken. Via een fijn liedje van Dream Theater belandde ik bij een filmpje van wijlen Shawn Lane, van wie ik nog nooit had gehoord. Deze omissie is bij deze rechtgezet. Ik heb in mijn leven wel eens een gitaar in mijn handen gehad, maar het zal u na bovenstaande ontboezemingen niet verrassen dat u mij niet als gitaarheld kent. Shawn Lane was zeer beslist wel een gitaarheld, en gewoon een held. Wie de moeite nam om het filmpje te bekijken, kan constateren dat hij niet zo'n lekker ding was als ik. Hij is in 2003 al op 40-jarige leeftijd overleden, na een leven vol lichamelijk ongemak en daarmee samenhangend medicijngebruik.

Ik raad u aan om meer van deze onbekende meester op te zoeken. De kwaliteit op YouTube is meestal belabberd, maar er zitten parels tussen. Dit filmpje geeft een ontroerend inkijkje in het brein van een bescheiden man iemand die 'per ongeluk' ergens heel goed in is.

Waar ik zelf goed in ben, daar ben ik nog altijd niet achter. Misschien is onderbroekenlol wat voor me?

Dochter

De dochter van de buurman was een fris, niet onknap meisje van een jaar of vijfentwintig. Daar kwam ik achter toen ze, daags na zijn plotselinge overlijden, duidelijk opgelaten bij me aan de deur kwam. Heel dik was ik nooit met de buurman geweest. We groetten elkaar op weg naar het werk en zagen elkaar weleens op verjaardagen. Een degelijke, wat saaie man. Veel meer dan dat hij gymleraar was op een basisschool wist ik eigenlijk niet van hem. En dat hij graag in bad poepte.

Daarover vertelde hij me tijdens een buurtbarbecue, waarbij veel drank vloeide. Hij had een heel ritueel. Eens per maand maakte hij zijn bad schoon, en vulde het dan weer. Op de eerste dag van zo'n 'cyclus', zoals hij het noemde, voelde hij zich naakt, als een embryo. Door zich dag na dag te ontlasten in hetzelfde water kwam hij in contact met zichzelf, het leven en sterfelijkheid, totdat een nieuwe cyclus aanbrak van wedergeboorte.

Ook praktische aspecten kwamen aan bod. Zo vertelde hij, dat hij daarom een douche in zijn keuken had, en dat hij in de winter een dompelaar gebruikte, om de ergste kou weg te nemen.

Na deze ontboezeming had onze relatie zich beperkt tot een besmuikt knikken van mijn kant, terwijl zijn zwaaien juist jovialer leek. En nu was hij dood. 'Natuurlijk mag je een plopper lenen', zei ik tegen het meisje, 'mijn gootsteen loopt ook slecht door.' Ze glimlachte opgelucht.

Boycot

Er is veel ophef over de Russische anti-homo wetgeving en de aankomende Olympische Spelen. Er gaan stemmen op om de Winterspelen in het Russische Sotchi te boycotten. Daarop is het wel een en ander af te dingen.

Laat ik beginnen met te stellen dat ik sympathie kan opbrengen voor dit initiatief. De Russische wetgeving is mijns inziens bezopen.

Het IOC zegt, dat het geen politieke organisatie is, en daarom geen standpunt inneemt - behoudens wat gratuite gemeenplaatsen over mensenrechten. Ik denk dat dat goed is. Sport en politiek zijn verschillende zaken. Het IOC is een grote, belangrijke organisatie, die ten diepste corrupt is. Dat is dit soort grote organisaties nu eenmaal eigen. IOC, FIFA, IAAF en zo nog een trits, die leven echt niet alleen van sponsorgeld. Dat is in het verleden al meermaals aangetoond, en niemand lijkt zich er al te druk over te maken. Zou het IOC zich openlijk inlaten met politiek, dan zou het zijn huid niet elke vier jaar kunnen verkopen aan de hoogste bieder. De Spelen van 2008 waren in China, ook niet het meest frisse land in onze, of moet ik zeggen: mijn westerse ogen. Ik bedoel maar.

Eén van de dingen die mij persoonlijk geinig leken, zou zijn om alle medaillewinnaars met een regenboogvlag te laten zwaaien. Daar kleven helaas enkele bezwaren aan. Eén ervan is dat de IOC het verbiedt. Want niet alleen nemen ze geen politiek standpunt in, ze staan het uiten ervan door deelnemers ook niet toe. Dat is wel begrijpelijk; als ik een feest organiseer dat wordt betaald door een ander, en mijn feestgangers maken hem belachelijk, dan sla ik een modderfiguur. Niettemin zou het een kleine moeite zijn voor het IOC om zich te distantiëren van politieke uitingen van individuele deelnemers. Da's natuurlijk ook problematisch, ik zie het voor me: de Iranese delegatie die oproept tot vernietiging van Israel, de Somaliërs met een pleidooi voor vrouwenbesnijdenis, dat soort dingen. Je wilt niet dat een mondiaal feestje gekaapt wordt door lokale belangen.

Toch denk ik dat breedgedragen burgerlijke ongehoorzaamheid een uitkomst kan bieden. In dat 'breedgedragen' zit het tweede bewaar aan mijn idee - minstens de helft van de deelnemende landen is zelf anti-homo.

Mooi kut. Of pik. Of kut-die-ooit- nu ja, u begrijpt Het roept een interessante vraag op. 'Wij', dat wil zeggen het deel van de wereld waarin homorechten momenteel enorm hip zijn, vinden dat anti-homo wetten niet kunnen[1]. Maar dat is niet iedereen het met 'ons' eens. Waar ligt de grens tussen verontwaardiging over onrecht en het opleggen van jouw waarden aan anderen? In dit geval is het een 'no-brainer'. Maar is dat niet tegelijkertijd paternaliserend[2]? Mogen andere regimes of landen of volken geen andere opvattingen huldigen over zaken waarover wij anders denken? Maakt diversiteit in opvattingen ons niet wat ons mens maakt? Wie geeft ons het recht anderen terecht te wijzen? Een belachelijk grote vraag, die ik niet eens ga proberen te beantwoorden.

Ikzelf vind, dat je te allen tijde zonder gevaar voor eigen leven, voor je gedachten en principes zou moet kunnen uitkomen. Dat is een contradictio-in-terminis, want dat gaat natuurlijk niet op voor principes waarbij de ander per definitie dood moet als hij of zij niet diezelfde principes huldigt, en bovendien, geen enkele stroming kreeg ooit invloed voordat een significant aantal tegenstanders een kopje kleiner werd gemaakt[3]. Voordat dit uitmondt in een discussie over vrijheid van -laten we zeggen- godsdienst, laat ik mij beperken tot hoe ik denk dat 'we' met de situatie van de Winterspelen zouden moeten omgaan.

Ik geloof niet in een boycot. En ik ben een idealist. Dus ik roep al onze Nederlandse deelnemers, en alle deelnemers uit andere landen, die ook vinden dat LGBT niet gediscrimineerd zouden moeten worden, op, om toch lekker met die regenboogvlag te zwaaien, een ludieke badge op te spelden - er alles aan te doen om te laten blijken dat je het er niet mee eens bent. Laat je mening vooral blijken! Fuck het IOC en zijn richtlijnen! En natuurlijk alleen als je uit een land komt waarin je niet om die reden gestenigd wordt! Het IOC zal jullie niet schorsen als jullie het maar met voldoende mensen doen. Dat hoeven er niet eens zoveel te zijn, laten we zeggen Nederlanders en Duitsers. Alleen al de publiciteit weegt op tegen de anonimiteit van een boycot.

Of het zal helpen? Nee, maar dat deden de boycots in '80 en '84 ook niet. En wie herinnert zich niet de 'black power salute' van de Spelen van 1968?

1. Ik denk dat homorechten nu vooral worden gehuldigd om 'de burger' de illusie te geven dat zijn vrijheid groeiende is; terwijl de wereld allengs verder wegzakt in globale plutocratie
2. Of maternaliserend, voor alle lesbo's onder ons
3. Twee Godwins in één stukje, dan moet het wel gewichtig zijn!

Topbestuurder ontslagen om geweigerde bonus

Zorgkoepel De Ruif in Soest heeft zijn directeur Guido Klerjé ontslagen na een conflict over diens bonus. De topbestuurder weigerde tijdens tussentijdse contractbesprekingen akkoord te gaan met een forse verhoging. Klerjé, die bekend staat als excentriek maar gedreven, reageerde verrast. 'Noem me een vernieuwer, maar ik had plezier in mijn werk. Het salaris was ook buitengewoon riant. Ik heb dat geld gewoon niet nodig.'

De Ruif, dat onlangs een doorstart maakte, reageert teleurgesteld. 'Guido was een geweldig bestuurder. Hij heeft er vrijwel eigenhandig voor gezorgd, dat we nu weer een gezond bedrijf zijn. Zelfs op de werkvloer kon men met hem door één deur, een unicum in de zorg.' Zij geven ontwikkelingen in de markt aan als reden voor het ontslag. 'Zo'n weigering is een slecht signaal. Zonder riante bonussen laadt je de verdenking van idealisme op je. Het schaadt het vertrouwen van de aandeelhouders en uiteindelijk onze concurrentiepositie.'

Naar verluidt ging Klerjé evenmin akkoord met het schenken van zijn bonus aan een goed doel. 'Of ik nu dat geld krijg of de directeur van Plan of Unicef - dat is lood om oud ijzer. Liever zou ik van het geld de gebouwen hebben opgeknapt.' De zorginstelling wees dit idee van de hand. 'Onze vastgoedportefeuille heeft ons bijna de kop gekost. Het zou niet verstandig zijn die fout nog een keer te maken.'

De Nederlandse Vereniging van Bestuurders in de Zorg (NVZD) is tevreden over het ontslag. Zij geven aan Klerjé 'een competente man' te vinden, maar als bestuurder ongeschikt. De NVDZ stelt dat bonus en prestatie los van elkaar moeten worden gezien. 'Wanneer je deze zou koppelen, zijn er ook allerlei kostbare controlemechanismen nodig. Deze gaan ten koste van de winst. Bovendien, de zorg is al complex genoeg.'