Paringsritueel

In een eerdere blog schreef ik al over mijn weerzin tegen film-clichés. Dit is er nog zo eentje:
De twee rechercheurs, hij non-descript maar niet onknap want dat vindt bioscoop publiek niet fijn, zij jong en beeldschoon, of middels chirurgische ingrepen jong en beeldschoon suggererend, zitten samen in een auto. Ze observeren een of andere verdachte. Verdachte gaat een uitgaansgelegenheid binnen. Onze protagonisten kibbelen, en gaan dan ook samen naar binnen, al dan niet met getrokken pistolen.

Eenmaal binnen treffen zij daar een grote, rokerige ruimte, met schemerig blauw licht, waarin populaire muziek klinkt (let wel: nooit hits). Deze ruimte is soms stampvol mensen. Vooruit, daar ga ik nog in mee. Maar hoe lager het budget van de pulp waarnaar je zit te kijken, hoe minder mensen er in zo'n gelegenheid staan. Wat op zich al raar is, want het is immers die 'new popular club in town', dat zeiden ze net op het bureau. Maar wat nog veel vreemder is, en daar wou ik het over hebben: die paar mensen in die ruimte, die zijn altijd netjes verspreid over de dansvloer en bar. Volmaakte entropie, vergeef me de fysische term. In het Nederlands: ze staan altijd netjes verspreid over de gehele ruimte, op min of meer gelijkmatige afstand van elkaar. In een uitgaansgelegenheid!

En dat vind ik dus raar. Want als ik in een uitgaansgelegenheid kom, staan de mensen nooit op gelijkmatige afstand van elkaar. Ze staan altijd in groepjes. Ligt dat aan de gelegenheden die ik frequenteer? Ik betwijfel het.

Volgens mij zit het zo: wanneer mensen uitgaan, dan nemen zij deel aan een paringsritueel. Uitgaan is in essentie een paringsritueel. Een sociaal groepsgebeuren. Van de eenlingen is het makkelijk te begrijpen; zij zoeken iemand om mee te paren. Voor stelletjes ligt het minder voor de hand, maar bekijk het eens zo: door te pronken met hun mooie partner (m/v), tonen ze aan dat ze succesvol zijn. Door zich niet te schamen voor hun lelijke partner (m/v) tonen ze aan dat ze niettemin toch maar mooi succesvoller zijn dan de eenlingen, en dus een hogere sociale status hebben. Je kunt dit voorbeeld nog uitsplitsen naar sexe; mooie jonge vrouwen die 'succesvol' zijn doordat ze een al dan niet lelijke man met geld hebben, bijvoorbeeld, en vice versa. Voor groepen ligt het nog complexer, tot je bedenkt, dat een groep in feite niets anders is dan een deelcollectie binnen de populatie, waarin dezelfde drijfveren spelen - met, naar de mensen buiten die deelpopulatie, nog de extra component van 'sterker-want-met-meer'. Voor ik te abstract wordt: de kern van mijn verhaal is, dat uitgaan een sociaal ritueel is. Een (omslachtige) paringsdans. En paren, of de aanzet daartoe, gaat een beetje lastig als er afstand is tussen jou en je partner. Immers, als je zeventien bent, dan spuit je misschien nog wel twee meter, maar we zijn niet allemaal zeventien.

Dus dat mensen zich in uitgaansgelegenheden gelijkmatig over een ruimte verdelen, zoals in films gebeurt, is volslagen belachelijk.

Anderszijds, zo zul je wellicht tegenwerpen, dat soort gedrag gebeurt wél in het echt . Neem de trein. Of de bioscoop. Zet tien mensen, die elkaar niet kennen, in een ruimte met zitplaatsen voor -zeg- dertig, en ze verspreiden zich gelijkmatig over de ruimte. Klopt, zeg ik dan. Dat komt, omdat in die situaties, mensen niet in de eerste plaats sociale interactie (bijv: paren) als doel hebben. En als paren niet je doel is, dan is het verstandiger om potentiele confrontaties uit de weg te gaan. Vandaar dat ze zich dan wel verspreiden over de ruimte.

Ik ga mij maar eens gelijkmatig over ons bed verdelen. Want paren is leuk, er moet ook geslapen worden.

Pranzo

Wie mijn blog weleens leest, weet dat ik van films houd, maar allergisch ben voor de volgende zaken c.q. woorden:
FBI, CIA, "one man", explosies, plastic bimbo's, achtervolgingen, geheime manuscripten en schietpartijen.

Ik erger me daarnaast tamelijk nogal aan diverse andere film-clichés. De voor haar leeftijd wel erg succesvolle en ook nog eens zeer welgevormde heldin gaat onvermijdelijk onder de douche (had ze dat niet voor de opnamen kunnen doen?). De door het leven getekende maar toch nog verrassend knappe ex-politieman woont altijd in een enorm pakhuis. Niet-aflatende afgrijselijke k#tmuziek wijst je er onophoudelijk op DAT ER IETS HEEL BELANGRIJKS GEBEURT!!!! Ik kan wel eindeloos doorgaan. Enfin.

Vandaar dat ik in de loop der jaren een voorkeur heb ontwikkeld voor filmhuis-films. Ik mijd met opzet het woord 'art-house', en niet alleen omdat het een Engels woord is, waarvan we er al teveel gebruiken. Want art-house dekt ook die films, die gemaakt zijn omdat de makers zichzelf Kunstenaar vinden, en niet zelden nogal Vol Van Zichzelf zijn. Nee, ik bedoel films, die met liefde, en uit liefde gemaakt zijn. Uit enthousiasme, de behoefte om te delen. Dus niet om Veel Geld te verdienen, of te laten zien Hoe Artistiek Ik Wel Niet Ben.

Vanavond zag ik, na veel te lange tijd, weer zo'n film. In het filmhuis. Hij heette Pranzo di ferragosto. Een Italiaanse film van regisseur Gianni di Gregorio, wie kent hem niet?

In het kort: het is een film over bejaarden. Niet direct dat je zegt 'die wil ik zien!', toch?

En toch. Deze film gaat over een man, laat hem eind veertig, begin vijftig zijn, die, zoals wel meer Italiaanse mannen, nog bij zijn inmiddels hoogbejaarde moeder woont. Zijn dagtaak bestaat eruit dat hij zijn moeder verzorgt, die weliswaar niet bedlegerig is maar wel hulpbehoevend. We zien hen in een snikheet Rome, midden augustus, op en rond de dag van de viering van de Maria Tenhemelopneming (Ferragosto is oorspronkelijk een Romeins heidens zomerfeest, dat, zoals wel meer heidense feesten, door de katholieke kerk is geadopteerd). Hun leven kabbelt voort totdat, mede vanwege financiële redenen, zij voor een dag drie bejaarde dames te logeren krijgen. Hoe dat zich verder ontwikkelt verklap ik niet, maar de hoofdpersoon slaat zich er, onder het slobberen van sloten witte wijn, kranig doorheen.

Is er een held in deze film? Nee. Gebeurt er iets opwindends? Nee. Worstelen de personages met Grote Dilemma's? Nee.

Het is wel een buitengewoon komisch verslag van hoe het leven van twee met elkaar vergroeide mensen opgeschud wordt door een simpele logeerpartij.

Gewoon een fijne film. Gaat dat zien!

Limbotax

Het moet niet gekker worden. Dit linkse kabinet kijkt al sinds 1866 toe, hoe Limburgers ons land binnenstromen. Hoe zij met hun zachte 'g' Hollandse woorden bezoedelen, zoals Scheveningen, en Gristelijk, en Graaicultuur. Hoe ze met hun middeleeuwse cultuur van gemoedelijkheid ons, Hardwerkende Nederlanders, in ons hemd zetten. De Partij voor de Wijheid wil hier iets tegen doen. Allereerst stellen wij voor, dat er een belasting gaat worden geheven op het zijn van Limburger, de zogenaamde Limbotax. Ten tweede, willen wij dat er verplichte limburgeringscursussen komen, in het land van herkomst. Ten derde, moet er een avondklok komen voor Limburgers, zodat zij niet na half zes 's avonds ons eten verstoren met hun onbegrijpelijk gebral. Ten vierde willen wij, dat elke Limburger verplicht wordt om, duidelijk zichtbaar op zijn neus, een rode dop te dragen, zodat de politie weet op wie zij moeten inslaan. Het importeren van bruiden uit Limburg moet onmiddellijk worden verboden. Het carnaval, die achterlijke cultuur, moet krachtig worden bestreden. Met name aan het zogenaamde 'carnavalskraken' moet paal en perk gesteld worden, en wel nu, nu de huizenmarkt zo'n moeilijke periode doormaakt. Binnenkort komen wij met een film, Limba. Daarin zullen we schokkende beelden tonen van limbse boevennesten, zoals Maastricht, en Venlo. Waarin we mergelgrotten zullen zien, waarin Limbo's als holbewoners bijeen komen. Van barbaarse evenementen, zoals de Amstel Gold Race, waarin zij met fietsen (fietsen!) achter elkaar aanrijden, in plaats van fatsoenlijk aan te schuiven, in nette files. Waarin u ziet hoe dit gespuis, door vriendelijk en gastvrij te zijn, meer en meer rechtaarde Nederlanders corrumpeert.

Laat Nederland geen Limbabwe worden, en steun de Partij voor de Wijheid. Wij rekenen op u!

(P.S. u kunt geen lid worden van onze partij.)

Ironie

..is een moeilijk begrip in deze serieuze tijden. Micha Wertheim begrijpt dat gelukkig, en leidt ons aan de hand.

"Door Yes Minister te vertalen met Sorry, Minis­ter, wordt voorkomen dat het Nederlandse
publiek in de war zou raken van ironie." (stukje) (Noot aan VN webmaster: beetje flauw dat we niet kunnen hotlinken hoor.)

Een beetje meer ironie zou de verzuurde maatschappelijke stemming in dit land aanzienlijk kunnen opfleuren. Met de Gristenen aan de macht, ben ik bang dat daar voorlopig weinig kans op is. Ach ja.

Dag

Warme septemberdagen. Ik ben er dol op. Ze voelen als een onverwacht extraatje. Misschien is het wel daarom, dat ik op dat soort dagen altijd word overvallen door nostalgische gevoelens. Een mengelmoes van goede stemmingen en herinneringen. Dat veilige gevoel weer even krijg, het gevoel dat je had als kind op gelukkige, onbezorgde dagen. Het gevoel dat de wereld op zo'n dag even stil staat, als om iedereen even te laten genieten van de nazomer. Dat het alledaags gedonder even lekker kan wachten, we gaan eerst fijn een terrasje pakken.

Zo'n dag die erom vraagt, om uitgebreid voor elkaar te koken, met een wijntje erbij. Of lekker uit eten te gaan, bij de Thai bijvoorbeeld. Om belachelijk scherpe dingen te bestellen, om daar in de winter, die immers op handen is, lekker een tweede keer plezier van te hebben.

Zo'n dag waarop iedereen in een goed humeur lijkt te zijn. (PVV-stemmers uitgezonderd, want die kennen dat concept niet, wat spijtig is).

Zo'n dag om lekker naar de kroeg te gaan, bijvoorbeeld naar die ene, waarvan je hoopt dat ze succesvol zullen zijn, ondanks dat je kanttekeningen zet bij hun strategie.

Zo'n dag, dat dat ook lekker belangrijk is NOT.

Heerlijke dagen zijn dat.