Grote en kleinere ergernissen

Dat je die spullen, die echt allemaal uit die ene doos kwamen, met geen mogelijkheid meer in die doos terug kan krijgen.

Kamelen

In de laatste paar dagen ben ik weleens kritisch geweest over bepaalde groepen binnen de Islam. Om het goed te maken, en hen een beetje op weg te helpen in deze moderne wereld, deze handige link.

Betekenis

In de krant van vandaag las ik een mooi stuk over de analyse van Piet Mondriaan's 'Victory Boogie Woogie'. U weet wel, dat enorme abstracte doek met primaire kleuren, half-afgemaakt. Het hangt in het Haags Gemeentemuseum. Best leuk om eens te bekijken. Het artikel ging erover, dat ze de ontstaansgeschiedenis van dat werk proberen te herleiden, onder meer door het gebruik van wetenschappelijke technieken. Waar werd verf afgekrabt? Hoe vaak? Welke kleur gebruikte hij? Met als doel te achterhalen wat Piet Mondriaan in zijn 'uiteindelijke versie' voor ogen stond. Een van de -weinig verrassende- conclusies was, dat Mondriaan dat mogelijk zelf ook niet wist. Tsja.

Interessant vind ik dat, die drang om te weten wat het 'uiteindelijke doel' van iets is of was. Hebben we dat niet allemaal? Wetende dat het meestal een vruchteloze excercitie is?

Een ander mooi voorbeeld vind ik de Lord of the Rings trilogie van J.R.R. Tolkien, of eigenlijk moet ik zeggen: de wereld van Middelaarde, waarvan deze boeken een detail uitvergroten. De goede man is zijn hele leven blijven schaven aan het creeren van die fantasiewereld, omdat hijzelf -natuurlijk- ook niet wist hoe hij er precies uitzag. Maar er wel sterk aan hechtte dat de elementen die hij bedacht met elkaar in overeenstemming moesten zijn. Dus hij bleef maar schaven en herschikken, en van een nieuw boek kwam het nooit. De Silmarillion werd posthuum gepubliceerd. En het gehele wordingsproces is later door zijn zoon Christopher meticuleus geboekstaafd in de History of Middle-Earth cyclus.

Twee kunstenaars die niet wisten wat hen voor ogen stond. Laat staan dat wij er ooit achter kunnen komen. En toch, zó interessant om het te proberen, het te onderzoeken, het erover te hebben.

Een mooie illustratie van de aloude wijsheid, dat het gaat om de reis en niet om het doel.

Of, om het met de altijd ondergewaardeerde Tröckener Kecks te zeggen: "De jacht is mooier dan de vangst."

Gadgets

Taferelen

Zowaar een mooie ochtend deze augustus. Ik maak van de gelegenheid gebruik om onder het genot van een kop koffie op het balkon de krant te lezen. Heerlijk. Op de buitenland pagina tref ik een stuk aan dat treffend is in het licht van een voorgaande post. Mijn gedachten dromen weg bij deze volzin: "In Libanon voeren Soennitische Salafisten en Shi'itische Alawieten al decennialang strijd". Geen idee wat dat precies zijn, behalve dan dat ongetwijfeld sandaal-zwaaiende godsdienstgestoorden met een Kalshnikov bedoeld worden. What else is new?

Ik kijk wat om mij heen. Op een balkon aan de overkant is een vrouw in een wel buitengewoon onmodieuze witte onderbroek en dito wit hemdje bezig een houten tuinstoel te schuren. En ergens, ik zie niet meteen waarvandaan, klinkt een vertederd 'koetsjie koetsjie koetsjie'. Na enig speurwerk ontdek ik dat het een benedenbuurvrouw is, die met haar poes speelt. Het is nog een jong, wollig, schattig beestje. Ik onderdruk de neiging om zelf koetsjie koetsjie te kirren, en sla het tafereel zwijgend gade. De buurvrouw zet haar poesje op de schutting. Kijk eens wat lief! En ze pakt haar poes er weer af om haar verder te knuffelen. Ik lees verder, maar enige ogenblikken later zie ik, dat de buurvrouw er enigszins vertwijfeld bij staat. Zo te zien heeft de poes ontdekt, dat een schutting twee kanten heeft, en dat je er ook aan de andere kant vanaf kunt springen. De buurvrouw was duidelijk nog niet tot dat inzicht gekomen. Enigszins weifelend probeert ze zich op de schutting te hijsen. De schutting maakt, middels een niet mis te verstaan gekraak, duidelijk dat hij daartoe niet ontworpen is. Beetje jammer. Dag Dikkie Dik, tot de volgende keer.