In navolging van gedoogpartner PVV, die te kennen gaf het begrip allochtoon op alle niet-Joods-Christelijke Nederlanders te willen toepassen, komt de SGP met het voorstel ook het begrip 'vrouw' op te rekken.
Woordvoerder Jozef Timmermans licht toe: 'Het huidige onderscheid tussen man en vrouw leidt tot een scheef beeld van onze werkelijkheid. Wij zijn een bestuurspartij, en zoals u weet is besturen een mannenkwestie. We zien met name bij partijen van linkse signatuur veel mensen die als man te boek staan, maar ons inziens als vrouw denken en handelen. Het lijkt ons goed hen als vrouwen te registeren, zodat wij hen op basis van ons partijprogramma kunnen negeren. Het verwijt dat wij dat nu ook al doen wordt daarmee ook meteen weggenomen.'
Ook buiten de politieke kaders ziet de SGP aanzienlijke voordelen. Als het voorstel wordt aangenomen zullen ook homo's, onderwijzers, verplegers en kunstenaars als vrouw te boek worden gesteld. Timmermans vervolgt: 'Deze mensen houden zich al dan niet beroepsmatig bezig met zaken die in de schrift zijn voorbehouden aan vrouwen, die zoals u weet per definitie sneller tot de zonde worden verleid. Hen te kunnen beschouwen als inferieur schept duidelijkheid, die het maatschappelijk debat ten goede komt.'
Tenslotte laat Timmermans weten dat de SGP zich momenteel nog beraadt over vrijwilligers, chronisch zieken en 65-plussers.
Aantijgingen dat de SGP hiermee zou discrimineren werpt de partij verre van zich. 'We moeten nu eenmaal onder ogen zien dat wij niet langer leven in een tijd, waarin mensen gelijk zijn.', zo laat de partij weten.
29 juni 2011
7 juni 2011
Dikkie Dik en de barbecue
Dikkie Dik zit in de tuin. De zon schijnt. Het is heerlijk warm in de zon. Het baasje is thuis, en de kinderen ook. Vanochtend waren ze weg, met de auto. Toen kwamen ze terug. Ze hadden een heleboel tassen bij zich. Vader lachte een beetje raar.
Er komen steeds meer mensen bij. Het wordt een drukte van jewelste in de tuin. Dikkie Dik's baasjes zijn er helemaal opgewonden van. Ze lopen heen en weer met stoelen en tafels. En eten. Heel veel eten. Dikkie Dik kan het vlees ruiken. Maar Dikkie Dik heeft geleerd, dat hij er niet aan mag komen. Dus dat doet Dikkie Dik niet. Hij is een brave poes.
Hij zit bij de keukendeur, en kijkt naar al die mensen. Daar ziet hij het bazinnetje van Naima. Naima is een leuke meisjespoes. Dikkie Dik is een beetje verliefd op haar. Maar dat is ook gek. Naima's bazinnetje komt bijna nooit buiten. Ze heeft allemaal blauwe plekken op haar armen. En korstjes in haar gezicht. Maar toch is ze heel vrolijk. Het baasje van Naima is nergens te bekennen.
Plotseling ruikt Dikkie Dik iets raars. En Dikkie Dik ziet rook! Dikkie Dik schrikt er een beetje van. Maar iedereen is nog vrolijk. Opeens ziet Dikkie Dik het: het baasje is bezig met vuur te maken, op een soort tafel. Hij kijkt helemaal niet blij. Blijkbaar gaat het niet zoals het baasje wil. Hij zwaait driftig met een blik, dat hij in zijn handen heeft. Af en toe knijpt hij erin. Dan spuit er allemaal vloeistof uit het blik, en dan doet de stinkende tafel heel even van 'woesj!'. En zijn er vlammen. Heel eventjes. Daarna kijkt het baasje nog bozer.
'Wacht', denkt Dikkie Dik, 'misschien kan ik het baasje helpen.'. Dikkie Dik trippelt voorzichtig tussen de mensen door. Sommigen aaien hem over zijn ruggetje. Dat vindt Dikkie Dik best lekker.
Dikkie Dik loopt naar het baasje toe. Hij geeft het baasje een paar kopjes tegen zijn been. 'Niet nu', zegt het baasje tegen hem. Dus Dikkie Dik loopt naar de rokende tafel toe. Heel even denkt Dikkie Dik 'zal ik erop springen?' Maar doet hij toch maar niet. Dus Dikkie Dik loopt maar om de tafel heen. Hij bekijkt hem van alle kanten, en probeert zo dichtbij mogelijk te komen. Maar hij ziet niets. Dan voelt Dikkie Dik iets raars. En hij ruikt iets raars. Oh jee, wat gebeurt er nu? Het puntje van Dikkie Dik zijn staart heeft vlam gevat! Dikkie Dik schrikt zich een hoedje! Snel holt hij op het baasje af. Hij probeert de aandacht van het baasje te trekken. Hij geeft het baasje heel hard kopjes tegen zijn been. 'Help, baasje, mijn staart staat in brand!' "Rot op, stom beest!", schreeuwt het baasje tegen hem. En het baasje schopt naar Dikkie Dik. Dikkie Dik springt weg. Mis! 'Maar baasje', denkt Dikkie Dik. Hij is een beetje in paniek. En hij holt snel weer op het baasje af. Dan richt het baasje het blik op Dikkie Dik. En hij spuit. Een dikke straal aanmaakvloeistof komt eruit. Pardoes over Dikkie Dik heen. En zijn smeulende staartje.
Dag Dikkie Dik, tot de volgende keer.
Er komen steeds meer mensen bij. Het wordt een drukte van jewelste in de tuin. Dikkie Dik's baasjes zijn er helemaal opgewonden van. Ze lopen heen en weer met stoelen en tafels. En eten. Heel veel eten. Dikkie Dik kan het vlees ruiken. Maar Dikkie Dik heeft geleerd, dat hij er niet aan mag komen. Dus dat doet Dikkie Dik niet. Hij is een brave poes.
Hij zit bij de keukendeur, en kijkt naar al die mensen. Daar ziet hij het bazinnetje van Naima. Naima is een leuke meisjespoes. Dikkie Dik is een beetje verliefd op haar. Maar dat is ook gek. Naima's bazinnetje komt bijna nooit buiten. Ze heeft allemaal blauwe plekken op haar armen. En korstjes in haar gezicht. Maar toch is ze heel vrolijk. Het baasje van Naima is nergens te bekennen.
Plotseling ruikt Dikkie Dik iets raars. En Dikkie Dik ziet rook! Dikkie Dik schrikt er een beetje van. Maar iedereen is nog vrolijk. Opeens ziet Dikkie Dik het: het baasje is bezig met vuur te maken, op een soort tafel. Hij kijkt helemaal niet blij. Blijkbaar gaat het niet zoals het baasje wil. Hij zwaait driftig met een blik, dat hij in zijn handen heeft. Af en toe knijpt hij erin. Dan spuit er allemaal vloeistof uit het blik, en dan doet de stinkende tafel heel even van 'woesj!'. En zijn er vlammen. Heel eventjes. Daarna kijkt het baasje nog bozer.
'Wacht', denkt Dikkie Dik, 'misschien kan ik het baasje helpen.'. Dikkie Dik trippelt voorzichtig tussen de mensen door. Sommigen aaien hem over zijn ruggetje. Dat vindt Dikkie Dik best lekker.
Dikkie Dik loopt naar het baasje toe. Hij geeft het baasje een paar kopjes tegen zijn been. 'Niet nu', zegt het baasje tegen hem. Dus Dikkie Dik loopt naar de rokende tafel toe. Heel even denkt Dikkie Dik 'zal ik erop springen?' Maar doet hij toch maar niet. Dus Dikkie Dik loopt maar om de tafel heen. Hij bekijkt hem van alle kanten, en probeert zo dichtbij mogelijk te komen. Maar hij ziet niets. Dan voelt Dikkie Dik iets raars. En hij ruikt iets raars. Oh jee, wat gebeurt er nu? Het puntje van Dikkie Dik zijn staart heeft vlam gevat! Dikkie Dik schrikt zich een hoedje! Snel holt hij op het baasje af. Hij probeert de aandacht van het baasje te trekken. Hij geeft het baasje heel hard kopjes tegen zijn been. 'Help, baasje, mijn staart staat in brand!' "Rot op, stom beest!", schreeuwt het baasje tegen hem. En het baasje schopt naar Dikkie Dik. Dikkie Dik springt weg. Mis! 'Maar baasje', denkt Dikkie Dik. Hij is een beetje in paniek. En hij holt snel weer op het baasje af. Dan richt het baasje het blik op Dikkie Dik. En hij spuit. Een dikke straal aanmaakvloeistof komt eruit. Pardoes over Dikkie Dik heen. En zijn smeulende staartje.
Dag Dikkie Dik, tot de volgende keer.
8 april 2011
Houtsnip
Wat eten we vandaag? Een altijd weer lastige vraag, maar ook een uitdaging. En een vraag die je doet beseffen in wat voor weelde we leven, dat je het je uberhaupt mag afvragen.
Aangezien ik in ons huishouden negen van de tien keer de kok ben, is het een door mij veelgestelde vraag. Soms ben ik er vanaf 's morgens mee bezig. Andere dagen bedenk ik ter plekke wat terwijl ik de voorraad bemonster. Die is bij ons niet zo groot, dus pasta salade is een veelgegeten gerecht. Gelukkig kan je er duizend varianten op maken.
Gisteren mailde een vriend van ons. Of we zin hadden om houtsnip (que?) te komen eten. Nou, deze vriend is (semi-)professioneel en gepassioneerd kok, dus dat wilden we wel. En ik hoefde niet na te denken over wat te eten.
De houtsnip, zo moet u weten, is een wildvogel. Waarop in Nederland en België niet mag worden gejaagd. Of gehandeld. Wij waren In Overtreding! In Engeland echter wel, en daar kwamen de onze vandaan. Er zijn daar zelfs daar speciale genootschappen voor, omdat de Houtsnip zich naar het schijnt niet eenvoudig laat verschalken. Een elitevogel, kun je wel zeggen. Wat zich ook uit in de prijzen waarvoor zij onderhands worden verhandeld - denk aan een patrijs qua formaat, maar ze schijnen 30-40 euro per stuk te doen. Gelukkig waren die van ons zo ongeveer letterlijk van de Land Rover gevallen.
Een van de bijzonderheden van de houtsnip is, dat hij traditioneel bereid wordt met alles erop en eraan, behalve de veren uiteraard. Eenmaal geplukt kan hij zo de oven in. Slechts de maag wordt verwijderd, wat logisch is, omdat deze bij vogels steentjes bevat. Alle overige ingewanden worden meebereid, en gegeten, de ingewanden als bijgerecht, om brood in te dopen.
Dat leidt tot een uiterst uitgesproken smaak. Ik ben er nog niet over uit of ik het daadwerkelijk lekker vond. Orgaanvlees heeft al een sterke smaak, maar hoe darmen smaken weten we in Nederland al helemaal niet. De ingewanden van een houtsnip, weet ik nu, smaken zoals rattendarmen ruiken nadat je drie dagen in dezelfde rat hebt lopen snijden op je practicum vertebraten tijdens je biologie studie, maar dan zonder de inhoud ervan. Dat klinkt voor velen ongetwijfeld smerig, maar dat is het niet per sé. Wel is het een hele sterke, uitgesproken smaak. De rest van het vlees van de houtsnip smaakt nog het meest naar duif.
De hersenen van de houtsnip staan bekend als delicatesse. Dus na wat breinkraken met de botschaar hebben we die ook geprobeerd. Die hebben de consistentie van jonge kaas, en smaken een beetje naar...ehm...lever? noten? Een hele zachte smaak.
Vond ik het lekker? Hmm, laat ik het zo zeggen: als ik het in een restaurant op de kaart zou treffen, zou het niet mijn eerste keuze zijn. Ook niet mijn tweede, als ik eerlijk ben. Maar het was wel gaaf om een keer gegeten te hebben, en ik vergeet het nooit meer. En de wijn, de wijn. Die was...subliem. De naam is me ontschoten, een Premier Cru uit de Bourgogne. Hij begon met een M.
Dus H.S. (onze vriend heet geen H.S., maar vanwege het illegale karakter van ons maal gebruik ik een pseudoniem), nogmaals bedankt voor een unieke culinaire ervaring!
Aangezien ik in ons huishouden negen van de tien keer de kok ben, is het een door mij veelgestelde vraag. Soms ben ik er vanaf 's morgens mee bezig. Andere dagen bedenk ik ter plekke wat terwijl ik de voorraad bemonster. Die is bij ons niet zo groot, dus pasta salade is een veelgegeten gerecht. Gelukkig kan je er duizend varianten op maken.
Gisteren mailde een vriend van ons. Of we zin hadden om houtsnip (que?) te komen eten. Nou, deze vriend is (semi-)professioneel en gepassioneerd kok, dus dat wilden we wel. En ik hoefde niet na te denken over wat te eten.
De houtsnip, zo moet u weten, is een wildvogel. Waarop in Nederland en België niet mag worden gejaagd. Of gehandeld. Wij waren In Overtreding! In Engeland echter wel, en daar kwamen de onze vandaan. Er zijn daar zelfs daar speciale genootschappen voor, omdat de Houtsnip zich naar het schijnt niet eenvoudig laat verschalken. Een elitevogel, kun je wel zeggen. Wat zich ook uit in de prijzen waarvoor zij onderhands worden verhandeld - denk aan een patrijs qua formaat, maar ze schijnen 30-40 euro per stuk te doen. Gelukkig waren die van ons zo ongeveer letterlijk van de Land Rover gevallen.
Een van de bijzonderheden van de houtsnip is, dat hij traditioneel bereid wordt met alles erop en eraan, behalve de veren uiteraard. Eenmaal geplukt kan hij zo de oven in. Slechts de maag wordt verwijderd, wat logisch is, omdat deze bij vogels steentjes bevat. Alle overige ingewanden worden meebereid, en gegeten, de ingewanden als bijgerecht, om brood in te dopen.
Dat leidt tot een uiterst uitgesproken smaak. Ik ben er nog niet over uit of ik het daadwerkelijk lekker vond. Orgaanvlees heeft al een sterke smaak, maar hoe darmen smaken weten we in Nederland al helemaal niet. De ingewanden van een houtsnip, weet ik nu, smaken zoals rattendarmen ruiken nadat je drie dagen in dezelfde rat hebt lopen snijden op je practicum vertebraten tijdens je biologie studie, maar dan zonder de inhoud ervan. Dat klinkt voor velen ongetwijfeld smerig, maar dat is het niet per sé. Wel is het een hele sterke, uitgesproken smaak. De rest van het vlees van de houtsnip smaakt nog het meest naar duif.
De hersenen van de houtsnip staan bekend als delicatesse. Dus na wat breinkraken met de botschaar hebben we die ook geprobeerd. Die hebben de consistentie van jonge kaas, en smaken een beetje naar...ehm...lever? noten? Een hele zachte smaak.
Vond ik het lekker? Hmm, laat ik het zo zeggen: als ik het in een restaurant op de kaart zou treffen, zou het niet mijn eerste keuze zijn. Ook niet mijn tweede, als ik eerlijk ben. Maar het was wel gaaf om een keer gegeten te hebben, en ik vergeet het nooit meer. En de wijn, de wijn. Die was...subliem. De naam is me ontschoten, een Premier Cru uit de Bourgogne. Hij begon met een M.
Dus H.S. (onze vriend heet geen H.S., maar vanwege het illegale karakter van ons maal gebruik ik een pseudoniem), nogmaals bedankt voor een unieke culinaire ervaring!
5 oktober 2010
Nazomeren
Vandaag was ik bij een manifestatie op het Plein in Den Haag, om morele steun te bieden aan Ferrier en Koppejans, u weet wel, die twee CDA fractieleden die vooralsnog weigeren hun ziel te verkopen aan Greet Widlers. Er waren nog zo'n dertig 'bezorgde medeburgers', zoals wij onszelf krijgshaftig noemden. Gewone, nette mensen.
Daar zit hem misschien wel het probleem. Terwijl wij daar zo stonden, omringd door de 'fine fleur' van de politieke journalistiek, kwamen achtereenvolgens de heren Fritsma en Bosma voorbij, lid van de knokploeg van Greet. Het is natuurlijk een vooroordeel, maar met hun kale rotkoppen, en die superieure glimlach op hun gezicht gaven zij mij de rillingen. Dat de een nog extremer-rechts is dan de ander maakte het er niet beter op.
Maar goed, zij hebben dus een op de vijf kiezers achter zich. Dat moet toch een reden hebben. Ik herinnerde mij, terwijl wij daar stilzwijgend onze mening stonden te geven, plotseling een verjaardag waar ik laatst was. Daar waren een aantal mensen van wie het mij niet verbaasde dat zij PVV stemden. Blank, een jaar of vijftig, zware shag, in de WAO. Ik heb -behalve over Greet- niet één positief woord over hun lippen horen komen. 'Alles is kut', en dan urenlang in elkaars ellende zwelgen, toastje erbij, biertje, lekker jeremieren over hoe kut alles wel niet precies is. 'Ja, nee, mijn operatie, die was pas erg!'
Maar het was ook bijzonder leerzaam. Want wat mij van deze mensen opviel was, hoe ontzettend praktisch ze waren ingesteld. Ze hadden overal een oplossing voor.
"Job Cohen?" 'Die moeten ze gewoon doodschieten'.
"Jozias van Aertsen?" 'Die moeten ze gewoon doodschieten'.
"Buitenlanders?" 'Hun moeten ze gewoon allemaal doodschieten'.
Kijk, je kunt ervan denken wat je wilt, het is wel praktisch! Geen wonder dat ze op Greet stemmen, die heeft ook altijd van die korte, daadkrachtige uitspraken. Het was me ineens volslagen helder. En ik verliet het nazomerzonnetje op het Plein met een voldaan gevoel.
Daar zit hem misschien wel het probleem. Terwijl wij daar zo stonden, omringd door de 'fine fleur' van de politieke journalistiek, kwamen achtereenvolgens de heren Fritsma en Bosma voorbij, lid van de knokploeg van Greet. Het is natuurlijk een vooroordeel, maar met hun kale rotkoppen, en die superieure glimlach op hun gezicht gaven zij mij de rillingen. Dat de een nog extremer-rechts is dan de ander maakte het er niet beter op.
Maar goed, zij hebben dus een op de vijf kiezers achter zich. Dat moet toch een reden hebben. Ik herinnerde mij, terwijl wij daar stilzwijgend onze mening stonden te geven, plotseling een verjaardag waar ik laatst was. Daar waren een aantal mensen van wie het mij niet verbaasde dat zij PVV stemden. Blank, een jaar of vijftig, zware shag, in de WAO. Ik heb -behalve over Greet- niet één positief woord over hun lippen horen komen. 'Alles is kut', en dan urenlang in elkaars ellende zwelgen, toastje erbij, biertje, lekker jeremieren over hoe kut alles wel niet precies is. 'Ja, nee, mijn operatie, die was pas erg!'
Maar het was ook bijzonder leerzaam. Want wat mij van deze mensen opviel was, hoe ontzettend praktisch ze waren ingesteld. Ze hadden overal een oplossing voor.
"Job Cohen?" 'Die moeten ze gewoon doodschieten'.
"Jozias van Aertsen?" 'Die moeten ze gewoon doodschieten'.
"Buitenlanders?" 'Hun moeten ze gewoon allemaal doodschieten'.
Kijk, je kunt ervan denken wat je wilt, het is wel praktisch! Geen wonder dat ze op Greet stemmen, die heeft ook altijd van die korte, daadkrachtige uitspraken. Het was me ineens volslagen helder. En ik verliet het nazomerzonnetje op het Plein met een voldaan gevoel.
1 oktober 2010
Slegs vir kaaskoppe
Laat ik nog maar eens uiteenzetten waarom ik zo fel tegen de PVV ben, waarom ik hun gedachtengoed verwerpelijk vind, en waarom ik het een ongekende schande vind dat partijen die ik voorheen een zekere beschaafdheid toedichtte, hun ziel hebben verkocht aan de Blonde Fuhrer.
Ik zal daarvoor slechts één voorbeeld gebruiken, dat iedereen kan nalezen in het verkiezingsprogramma van deze fascistische eenmans-organisatie. Zo kan er ook geen discussie ontstaan of hetgeen gezegd wordt al dan niet op speculatie berust.
De belangrijkste maatregel, zoals zij zelf aangeven, die de PVV wil nemen is de volgende:
"In artikel 1 van de Grondwet verankeren we de
Joods-christelijke en humanistische wortels van Nederland als
dominante cultuur"
Laat dat nu eens op je inwerken.
In artikel 1 van de grondwet is vastgelegd, dat voor de wet iedereen gelijk is. Ongeacht godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras of geslacht. Het is de basis van onze beschaving, het is een van de meest fundamentele afspraken die we als maatschappij, en in de vorm van de Verklaring van de Rechten van de Mens, als (meerderheid van de) wereldbevolking, met elkaar gemaakt hebben. Let wel, ik wil niet suggereren dat iedere burger, of iedere overheid, zich eraan conformeert. Ik constateer alleen, en naar ik hoop elk weldenkend mens met mij, dat een wezenlijke voorwaarde om met elkaar samen te leven is, dat iedereen gelijke rechten (en plichten) heeft. Wel zo eerlijk, tenslotte.
De PVV wil dus in de grondwet vastleggen: "Wij zijn beter".
In mijn ogen is dat abject. Het is discriminatie. Het is minachtend tegen andersdenkende groepen. Uiteraard bedoelen zij moslims, maar nog meer gaat het mij om het principe, dat de PVV klip en klaar stelt dat de ene groep superieur is aan de andere groep. Dat is hetzelfde als in het Nazisme, Apartheid, radicale Islam of het Vaticaan. Het ondergraaft de meest basale kernwaarde van een rechtsstaat. Het is een klap in het gezicht van iedereen die zich heeft ingezet, die heeft gevochten om deze vrijheid, want dat is het, te te verkrijgen.
De Partij van de Vrijheid heeft als belangrijkste punt op hun agenda het ontnemen van die vrijheid.
Met een dergelijke beweging kun en mag je je niet inlaten. Een dergelijke beweging moet koste wat het kost worden bestreden, met alle middelen die ons rechtens ter beschikking staan, juist om de vrijheid die we nu genieten, te kunnen behouden.
Ik zal daarvoor slechts één voorbeeld gebruiken, dat iedereen kan nalezen in het verkiezingsprogramma van deze fascistische eenmans-organisatie. Zo kan er ook geen discussie ontstaan of hetgeen gezegd wordt al dan niet op speculatie berust.
De belangrijkste maatregel, zoals zij zelf aangeven, die de PVV wil nemen is de volgende:
"In artikel 1 van de Grondwet verankeren we de
Joods-christelijke en humanistische wortels van Nederland als
dominante cultuur"
Laat dat nu eens op je inwerken.
In artikel 1 van de grondwet is vastgelegd, dat voor de wet iedereen gelijk is. Ongeacht godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras of geslacht. Het is de basis van onze beschaving, het is een van de meest fundamentele afspraken die we als maatschappij, en in de vorm van de Verklaring van de Rechten van de Mens, als (meerderheid van de) wereldbevolking, met elkaar gemaakt hebben. Let wel, ik wil niet suggereren dat iedere burger, of iedere overheid, zich eraan conformeert. Ik constateer alleen, en naar ik hoop elk weldenkend mens met mij, dat een wezenlijke voorwaarde om met elkaar samen te leven is, dat iedereen gelijke rechten (en plichten) heeft. Wel zo eerlijk, tenslotte.
De PVV wil dus in de grondwet vastleggen: "Wij zijn beter".
In mijn ogen is dat abject. Het is discriminatie. Het is minachtend tegen andersdenkende groepen. Uiteraard bedoelen zij moslims, maar nog meer gaat het mij om het principe, dat de PVV klip en klaar stelt dat de ene groep superieur is aan de andere groep. Dat is hetzelfde als in het Nazisme, Apartheid, radicale Islam of het Vaticaan. Het ondergraaft de meest basale kernwaarde van een rechtsstaat. Het is een klap in het gezicht van iedereen die zich heeft ingezet, die heeft gevochten om deze vrijheid, want dat is het, te te verkrijgen.
De Partij van de Vrijheid heeft als belangrijkste punt op hun agenda het ontnemen van die vrijheid.
Met een dergelijke beweging kun en mag je je niet inlaten. Een dergelijke beweging moet koste wat het kost worden bestreden, met alle middelen die ons rechtens ter beschikking staan, juist om de vrijheid die we nu genieten, te kunnen behouden.
Abonneren op:
Posts (Atom)