Paralympics

De Paralympische Spelen zijn in volle gang. In de media wordt er enigszins spastisch (pun intended) verslag van gedaan. Maar ik wil er niet naar kijken. Ik vind er geen reet aan. Sterker, ik voel me enigszins ongemakkelijk. Zoals ik me ongemakkelijk voel bij mensen in een rolstoel. Onlangs bood ik mijn hulp aan aan iemand, die in een rolstoel een wel heel lastig stoepje wou nemen. Kreeg ik de wind van voren. Dat kan ik zelf! Okay, prima, sorry hoor.

Ik heb alle respect voor de prestaties van deze paralympiërs. Maar hoe je het wendt of keert, de Paralympische Spelen zijn voor mensen die gehandicapt zijn. Dat zij op bewonderenswaardige wijze met hun lichamelijke beperking omgaan doet niet ter zake. De aantrekkingskracht van het kijken naar sport zit hem naar mijn mening toch vooral in vereenzelviging met de sporter. Het gevoel van 'stel je voor dat ik dat zelf was.' Bij gehandicapten gaat dat domweg niet. Het respect is er. De bewondering ontbreekt.

Waarom dan toch die aandacht voor gehandicapte sporters? En waarom niet voor de Olympische Spelen voor homo's? De Olympische Spelen voor lilliputters? De Olympische Spelen voor verstandelijk gehandicapten? En waarom mogen die niet ook aan de Paralympische spelen meedoen, eigenlijk? Zij zijn toch ook anders?

Ik denk, dat al die paralympische aandacht vooral een aflaat is. Net als geven voor het goede doel. Niets mis mee, maar je koopt er vooral een goed gevoel mee. Kijk mij eens gewoon doen over ongewone mensen.

Daarom zeg ik: u moet juist niet kijken! Daarmee verklaart u zich pas solidair! Gehandicapten zijn immers ook mensen, net als u en ik. Die Paralympische Spelen, het is een gewoon freakshow. High five! Ik zei: high five! Oh, sorry.

Mededeling

Milan van Kroton, Faullos, Koroïbos, Leonidas van Rhodos, Kylon van Athene, Anaxilas van Rhegion en Hiëron zijn hun overwinning op de Olympische Spelen kwijt. In een palimpsest, kortgeleden ontdekt bij opgravingen in het Griekse Xerox, werd al de verdenking uitgesproken dat deze atleten niet van onbesproken gedrag zouden zijn. Mede door voortschrijdend inzicht in de werking van doping kan nu worden vastgesteld dat deze atleten onder invloed van honingpreparaten tot hun prestaties kwamen. Deze mededeling werd op 25 augustus door de Griekse dopingautoriteit ESKAN naar buiten gebracht. De prestaties zijn met terugwerkende kracht geschrapt.

Collega's alsmede familieleden van de atleten reageerden geschokt. 'Koroibos is altijd een voorbeeld voor ons geweest', verklaart Demetris Medechlas, een verre achterneef van Koroibos. 'Mijn oom en zijn medewerkers stonden immer pal voor het credo dat meedoen belangrijker is dan winnen. Dat maakt het schrappen van zijn overwinning extra zuur.' Andreas Melliferas, aangetrouwd, gaat verder: 'Dit is doorgestoken kaart. De ESKAN heeft zonder twijfel bijbedoelingen. Mijn oom stond er destijds al op buiten mededinging deel te nemen. Zonder succes, en nu wordt hem zelfs dat ontnomen. Eerst de Euro, en nu dit weer. Voor dit soort beleid zal men nog moeilijk medestanders vinden.'

In een korte verklaring laat IOC voorzitter Jacques Rogge weten dat de beslissing van ESKAN geen gevolgen heeft voor de Spelen van 2016. 'Met de kennis van nu moeten we vaststellen, dat men ruim tweeduizend jaar geleden niet beschikte over moderne controles. Wij voelen medeleven met de getroffenen. Maar ikzelf en mijn medecollega's zijn van mening dat de Olympische gedachte ter verheffing moet strekken van de medemens. De voorbereidingen voor Rio zijn bijkans in gang, we moeten ons niet laten medevoeren door bijzaken.'

Vandaag aten wij met vader en moeder en het was fijn

Omdat mijn vader, die de pensioengerechtigde leeftijd reeds voorbij is maar van geen ophouden weet, morgen naar een fijne stad afreist (Kabul, of all places), bereidden mijn betere helft en ik vanavond een galgenmaal voor de goede man. En zijn vrouw. Die mijn moeder is. Da's nog lang niet triviaal tegenwoordig.

Nu wel, mijn eega bereidde feitelijk vrij weinig, want die moest werken. Dus die had een excuus. Ik niet, dus ik toog naar de markt en kocht daar diverse zaken. Want ik vind het leuk om dingen vers te bereiden. Ik ben weliswaar niet zo'n keukenprins, ik aspireer er wel een te zijn. Ha! Pffft! Droom fijn verder.

Vandaag maakte ik een voor- en hoofdgerecht. Want noch ikzelf, noch mijn moeder zijn van de nagerechten. Mijn vader en eega dan weer wel, dus eigenlijk had ik... Enfin, laten we de moed erin houden en ervan uitgaan dat de goede man behouden terugkeert. Qua nagerecht maakte ik mij ervan af met koffie en (hele lekkere!) baklava van de plaatselijke Ottomaan. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Een voorgerecht dus. Een carpaccio van tomaat, zag ik op Dagelijkse Kost eens voorbij komen. Of was het 24 Kitchen? Dat weet ik niet meer. Flinterdun gesneden tomaat dus. Nogal een klus om te doen. Maar je denkt 'net echt' als je zo loopt te pielen. Dit alles op een dun bedje van rucola, een scheut lekkere olijfolie, buffelmozarella, een flinke kwak pesto van verse kruiden (basilicum, dragon, kervel, bladpeterselie, olijfolie, kappertjes en augurkjes, dit alles tot een pesto-gelijkend prutje kleingesneden), en uiteraard de onvermijdelijke pijnboompitten. Versgemalen zwarte peper en zeezout erover. Een paar getoaste stukken stokbrood erbij voor het mondgevoel. Bewerkelijk, maar zag er beslist leuk uit en was ook nog smakelijk, al zeg ik het zelf.

Bij wijze van hoofdmaaltijd had ik voor ik begon alleen de ingredienten in mijn hoofd en wat vage ideeen. Zalmfilet, paksoi, mango en aardappels (van die kleine rooie; mijn kennis van aardappelrassen houdt niet over). De zalmfilets heb ik ingesmeerd met versgemalen peper -die ik toch overhad- en in de oven gezet. De aardappels heb ik waar nodig gehalveerd, gekookt en daarna kort opgebakken. De paksoi heb ik gewokt in een saus van zoute soja, fijngesneden rode peper, knoflook en verse gember. De mango heb ik geschild en geslacht, en daarna kort in de blender gegooid met een halve Madame Jeanette, een beetje gemalen komijnzaad, limoensap en verse koriander. Dat mengsel heb ik nog even opgewarmd voor het serveren, als saus bij de zalm.

Samen met een salade van tomaat en rucola (die ik toch overhad van het voorgerecht) en komkommer maakte dat zo een bestwel fijn en kleurrijk maaltje, eigenlijk.

Wijntje erbij, muziekje, ja, zo zingen wij de crisis wel uit :-)

Enne, pap, kom je wel weer heelhuids terug? Bij voorbaat dank!

Onheil

Krankzinnige initiatieven als het boerkaverbod, minimumstraffen, meldpunten tegen vreemdelingen, nu worden ze nog door de goegemeente -mijns inziens terecht- afgedaan als op zijn best lachwekkend en op zijn slechts als stuitende vreemdelingenhaat.

Zoals door velen al terecht opgemerkt, is er iets kwalijkers gaande. De jaren '30 zijn niet zonder reden al talloze malen aangehaald aan om te illustreren wat er zich nu in het politieke spectrum plaatsvindt. Het maatschappelijk acceptabel maken van onverdraagzaamheid en racisme. Het begon met moslimhaat; elke moslim is immers een enge terrorist. De nieuwste stap in dit proces was een meldpunt tegen mede-europeanen.

Was de blonde mafkees tot voor een jaar of tien geleden nog de malle pietje van het Binnenhof, nu is hij de machtigste man van Nederland. Niet eens omdat de partijen die hij zegt te gedogen het met hem eens zijn, maar omdat zij dankzij zijn steun op de plek kunnen zitten waar aan de knoppen gedraaid wordt. Zonder schaamte of scrupules.

En oh! laat zich de hand van de Blonde Profeet inmiddels gevoelen! Hij eist op hysterische toon het recht op om alles en iedereen in zijn omgeving te mogen beledigen en kleineren. Tegelijkertijd gilt hij via Twitter om het hoofd van eenieder die hem bekritiseert. Dat mag, op zich.

Het gevaar echter, dat zich steeds duidelijker manifesteert, is dat zijn gekrijs allengs meer gehoor vindt. Zijn rabiate vreemdelingenhaat is inmiddels geaccepteerd. Zijn genante onbeschoftheid? Niemand kijkt er meer van op. Zij die kritiek leveren worden actief aangepakt door de partijen die hij zegt te gedogen. Lees: in zijn macht heeft.

Een Statenlid dat een anti-PVV pagina op Facebook Like't? Meteen aangepakt. Terwijl zijn eigen partij dit ongetwijfeld ook doet, al was het maar om de vijand in de gaten te houden. Een stuitende vorm van iemand de mond snoeren, om niet te spreken van verbijsterende hypocrisie. Zulke voorbeelden zijn inmiddels talloos. Greet krijst, en de gedoogpartners praten het goed. Eén van de meest in het oog springende voorbeelden is wat mij betreft, dat Mark Rutte weigert om het online meldpunt tegen Oost-Europeanen te veroordelen.

Wat mij van de huidige ontwikkelingen het meest verontrust, is dat het nu nog zo is, dat er tegenwicht is. Van de RvD, van de Raad van State, van vele maatschappelijke organisaties. Het spreekt vanzelf dat de Blonde Leider voor dat soort gezaghebbende instituten nul en generlei respect heeft. Maar dat gebrek aan respect doet zich inmiddels ook gevoelen bij andere partijen. Bijvoorbeeld bij monde van Rutte vindt de VVD dat het prima is om militaire acties uit te voeren ook als daarvoor geen politieke steun is.

Elk instituut, elk bedrijf, elke partij kent een natuurlijk verloop. Als je op de meest invloedrijke posities maar telkens mensen benoemt die jouw gedachtegoed aanhangen, kun je een maatschappij naar jouw beeld vormen. Dat is een proces van lange adem. Daarmee niet minder eng, maar toch. Wat op dit moment gebeurt is, dat de Blonde Despoot hard bezig is om dat proces te versnellen. Voorheen vooraanstaande, gezagshebbende instituten en hun mensen worden schaamteloos en zonder reden in diskrediet gebracht - louter en alleen omdat ze het niet met hem eens zijn. Mensen die kritiek uiten worden op de meest schandelijke manieren weggepest. Benoemingen van Greet onwelgevallige mensen op invloedrijke posten worden getorpedeerd op idiote gronden.

Als dit proces niet op welke manier ook tot staan wordt gebracht, hebben we straks een wetgevende, een rechtsprekende en controlerende macht die eensgezind haat en onderdrukking als maat der dingen voeren. Iemand zei ooit: ook in een democratie kun je voor een totalitair regime kiezen...

Grote en kleinere ergernissen

(Dit is een Nerd-ergernis, maar niet minder ergerlijk) Wanneer een site je doorverwijst naar een andere site via een reclame-site die je in HOSTS had laten verwijzen naar 127.0.0.1. Want dan kom je er dus nooit tenzij je moeilijk moeilijk in HOSTS en zo. Ik bedoel, waarom moet ik bijvoorbeeld de NS Internationaal pagina bereiken via een reclame-site?