De Partij Voor de Wijheid is nog in het vroege stadium van oprichting. Ons programma is dus ook nog niet compleet. De belangrijkste programmapunten zijn echter al wel gedefinieerd. Deze vindt u hieronder. Wanneer we voldoende stennis geschopt hebben, doen we er nog wat gemeenplaatsen bij, zodat het net lijkt of we een serieuze beweging zijn. U kunt geen lid worden van onze beweging, en u heeft dan ook niets te zeggen, ook al stemt u op ons.
Kiezen voor jodenbestrijding en tegen de massa-immigratie
Het Jodendom is vooral een politieke ideologie; een totalitaire leer gericht op dominantie, geweld en onderdrukking. Gericht ook op de invoering van een stelsel van wetten, de halacha. Op veel plekken zien we dat het jodendom zeggenschap aan het verwerven is over territorium. Natuurlijk zijn er veel gematigde joden. Maar een substantieel gedeelte van de joden is dat niet. Er bestaat onder joden een brede steun voor de invoering van de halacha, de aanslagen van mei 2010 en de afkeer van Moslims en het Westen.
Wat zeker niet bestaat is een gematigd jodendom. Het jodendom is gebouwd op twee onveranderbare pijlers: de letterlijkheid van de Thora (het ongecreëerde woord van Jahweh) en de volmaaktheid van Joshua, hun profeet. Het jodendom gaat uit van de fundamentele ongelijkheid van mensen. Het ziet twee categorieën: joden en gojim (niet-joden). De een is superieur, de ander minderwaardig. Het jodendom streeft naar wereldheerschappij. Rambam is de plicht van elke jood. De thora schrijft gedrag voor dat strijdig is met onze rechtsstaat, zoals anti-islamisme, discriminatie van vrouwen, het doden van ongelovigen en heilige oorlog tot de werelddominantie van het jodendom een feit is.
Veel problemen, of de intensiteit ervan, vinden hun oorsprong in het ‘opengrenzenbeleid’ zoals dat de afgelopen decennia is gevoerd. Er zou zonder massa-immigratie uiteraard ook misdaad zijn, maar ‘nieuwe Nederlanders’ eisen wel een erg groot aandeel in de criminaliteit voor zich op. Uitkeringsafhankelijkheid, geweld tegen homo’s en vrouwen, eerwraak, schooluitval etc. zijn van alle tijden, maar zouden een stuk minder zijn als de elites zich niet hadden bekeerd tot het cultuurrelativisme.
Dankzij die club in Brussel wordt Europa in rap tempo Zionopa. Nederland moet daarom net als Denemarken onmiddellijk een opt-out bedingen, zodat de EU niets meer te zeggen heeft over ons immigratiebeleid. Alle beslissingen van Brussel op het gebied van de massa-immigratie moet Nederland onmiddellijk naast zich neer leggen.
Oplossingen:
• Het jodendom is vooral een politieke ideologie en kan dus op geen enkele manier aanspraak maken op de voorrechten van een godsdienst
• Geen synagoge er meer bij
• Alle joodse scholen dicht
• Synagoges sluiten waar geweld wordt gepropageerd
• Geen joodse sekseapartheid; niet bij inburgeringscursussen, niet bij theaters, niet bij bibliotheken, niet bij zwembaden of waar dan ook
• Geen subsidies meer voor joodse media: Joodse omroep etc.
• Geen keppeltjes in de zorg, het onderwijs, het gemeentehuis of waar dan ook bij de overheid, en evenmin bij welke gesubsidieerde organisatie dan ook
• De stekker uit de Commissie Gelijke Behandeling, de multiculturele schijnrechtbanken
• EU: Israel er in, Nederland er uit
• Dubbele nationaliteit stoppen. Wie een andere nationaliteit behoudt, kan geen Nederlander worden
• Jongensbesnijdenis zwaar bestraffen
• Verbied de keppel en de Thora, belast pijpekrullen
• Verbod op thoralessen op school, evenals in gebouwen die door schoolbesturen worden beheerd, dus ook geen thora lessen ‘na schooltijd’ of in het gebouw van de school
(Vanaf Kiezen voor.. is dit letterlijk de programmatekst uit het verkiezingsprogramma van de PVV, waarbij verwijzingen naar islam zijn vervangen door verwijzingen naar jodendom)
10 juni 2010
Verkiezingen
Toen ze de communisten kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen
uit: De dag dat je brief kwam (Uitgeverij Muntinga, 1988). Vertaling Petra Catz
Een gedicht van de Duitse theoloog Martin Niemöller. Hij was een van de weinige geestelijken die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de nazi’s uitsprak. Na de oorlog zette Niemöller zich in om internationale conflicten op te lossen.
via
heb ik niets gezegd
ik was geen communist
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen vakbondslid
Toen ze de joden kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen jood
Toen ze de katholieken kwamen halen,
heb ik niets gezegd
ik was geen katholiek
Toen kwamen ze mij halen
en er was niemand meer om iets te zeggen
uit: De dag dat je brief kwam (Uitgeverij Muntinga, 1988). Vertaling Petra Catz
Een gedicht van de Duitse theoloog Martin Niemöller. Hij was een van de weinige geestelijken die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog tegen de nazi’s uitsprak. Na de oorlog zette Niemöller zich in om internationale conflicten op te lossen.
via
10 april 2010
Chocoladefeest
"Bel ik gelegen?" Als je een beetje decorum en fatsoen hebt, dan vraag je dat. Het was zaterdag, tegen het middaguur. Ik had net Toos en Truus uit het bejaardentehuis opgehaald. Aangezien ze beide slecht ter been zijn, was het nog een hele toer om hun luiers uit te krijgen. De verwarming stond op graadje achterlijk hoog, en ik was al de hele ochtend bezig geweest met het neerleggen van het zeil en het opstellen van de lampen en andere apparatuur. En ik had net mijn twee laxeerpillen en die ene blauwe ingenomen. Ik was helemaal klaar om te beginnen aan de opnamen van "Hete Oma's 9: Chocoladefeest!". Gaat de telefoon. Of ik andere energie wou. Goedkoper en zo. Daar sta je dan, de billen krampachtig samenknijpend. Flikker op, mens, leer eerst fatoenlijk nederlands, en ik heb al prima energie, nooit klachten, doet het altijd, en op zondag krijg ik er twee.
Okee, ik geef toe, sommige stukjes van dit verhaal zijn niet echt gebeurd. Maar ze bellen wel altijd ongelegen. En bieden iets aan waarvan je toch niet kan overzien of het voordelig(er) is. Want kleine lettertjes kun je over de telefoon niet horen. Waarom hebben we meerdere energieaanbieders nodig? Waarom is dat niet gewoon in handen van de staat? Wat voor nut heeft het, dat tien bedrijven van dezelfde energiecentrale inkopen, en dat dan weer aan jou verkopen. Het kan aan mij liggen, maar alles in mij roept: onhandig! Hetzelfde heb ik met het openbaar vervoer. Honderd maatschappijen, tienduizend soorten kaartjes, alleen te gebruiken bij die afzonderlijke honderd maatschappijen. Onhandig! Of de post. Vroeger kreeg je eens per dag post, bezorgd door mensen die je door de jaren heen persoonlijk leerde kennen. Nu krijg je vier keer per dag post, bezorgd door onderbetaalde illegalen die niet kunnen lezen, en die zijn aangenomen omdat ze al bewezen hebben hard te kunnen rennen. ONHANDIG!
Privatisering, hoe meer je ervan hebt, des te groter wordt de chaos. Er is niks mis met marktwerking, maar er zijn zaken, die in ieders belang zijn. Het belang van wat zo mooi 'de maatschappij' heet. En ik ken niet één commercieel bedrijf dat maalt om het welzijn van 'de maatschappij'. Het sluit elkaar per definitie uit. Waar geld valt te verdienen, vervalt ethiek, en menselijkheid, en medelevendheid. Want geld verdienen, dat is nu eenmaal zorgen dat je meer uit die ene pan op jouw bord krijgt dan de ander. Als je het handig doet, dan geef je de mensen er nog een goed gevoel bij ook. Dat weten we met zijn allen, dat is ook niet erg, zo lang die pan, die basis, maar behouden wordt. Door een overheid die we zelf kunnen kiezen.
Op het moment dat je elke vorm van cohesie uit een gemeenschap haalt, alles wat mensen het gevoel heeft -letterlijk- samen te leven, dan creeer je een maatschappij waarin het ieder voor zich is. Waarin iedereen uitsluitend zijn eigenbelang nastreeft. Niet omdat iedereen dat fijn vindt, maar omdat iedereen wel moet.
Het sneue is, dat we -zeg- tussen 1950 en 1980 nu juist een samenleving hadden, waarin dat besef leefde. Ik vind het best jammer dat dat inmiddels zo veranderd is. Het zal ook wel weer terug veranderen. Maar dat soort zaken duurt altijd zo lang.
Okee, ik geef toe, sommige stukjes van dit verhaal zijn niet echt gebeurd. Maar ze bellen wel altijd ongelegen. En bieden iets aan waarvan je toch niet kan overzien of het voordelig(er) is. Want kleine lettertjes kun je over de telefoon niet horen. Waarom hebben we meerdere energieaanbieders nodig? Waarom is dat niet gewoon in handen van de staat? Wat voor nut heeft het, dat tien bedrijven van dezelfde energiecentrale inkopen, en dat dan weer aan jou verkopen. Het kan aan mij liggen, maar alles in mij roept: onhandig! Hetzelfde heb ik met het openbaar vervoer. Honderd maatschappijen, tienduizend soorten kaartjes, alleen te gebruiken bij die afzonderlijke honderd maatschappijen. Onhandig! Of de post. Vroeger kreeg je eens per dag post, bezorgd door mensen die je door de jaren heen persoonlijk leerde kennen. Nu krijg je vier keer per dag post, bezorgd door onderbetaalde illegalen die niet kunnen lezen, en die zijn aangenomen omdat ze al bewezen hebben hard te kunnen rennen. ONHANDIG!
Privatisering, hoe meer je ervan hebt, des te groter wordt de chaos. Er is niks mis met marktwerking, maar er zijn zaken, die in ieders belang zijn. Het belang van wat zo mooi 'de maatschappij' heet. En ik ken niet één commercieel bedrijf dat maalt om het welzijn van 'de maatschappij'. Het sluit elkaar per definitie uit. Waar geld valt te verdienen, vervalt ethiek, en menselijkheid, en medelevendheid. Want geld verdienen, dat is nu eenmaal zorgen dat je meer uit die ene pan op jouw bord krijgt dan de ander. Als je het handig doet, dan geef je de mensen er nog een goed gevoel bij ook. Dat weten we met zijn allen, dat is ook niet erg, zo lang die pan, die basis, maar behouden wordt. Door een overheid die we zelf kunnen kiezen.
Op het moment dat je elke vorm van cohesie uit een gemeenschap haalt, alles wat mensen het gevoel heeft -letterlijk- samen te leven, dan creeer je een maatschappij waarin het ieder voor zich is. Waarin iedereen uitsluitend zijn eigenbelang nastreeft. Niet omdat iedereen dat fijn vindt, maar omdat iedereen wel moet.
Het sneue is, dat we -zeg- tussen 1950 en 1980 nu juist een samenleving hadden, waarin dat besef leefde. Ik vind het best jammer dat dat inmiddels zo veranderd is. Het zal ook wel weer terug veranderen. Maar dat soort zaken duurt altijd zo lang.
8 april 2010
Atjar
Mijn eega is -zeer onSurinaams- niet van het koken. We zijn allebei niet van het schoonmaken. En ik ben wel van het koken. Voelt u hem? Ik heb dus het beste van twee werelden. En als je zelf kookt, eet je elke dag iets wat je lekker vindt.
Nou vind ik koken dus best leuk, maar het valt nog niet mee om elke dag wat te verzinnen. Het is ook weer niet dat ik een groots kok ben, die gepassioneerd dingen uitprobeert. Niks op tegen, maar onze keuken is niet enorm, en hij staat evenmin vol met allerlei handige apparaten, zoals een keukenmachine. Alles op de hand, ja ja. Het dient gezegd, toen ik hier een jaar of wat geleden introk betekende dat meer dan een verdubbeling van het beschikbare kookgerei, dat dan weer wel. Maar goed, we zijn maar met zijn tweeen, en dat betekent ook dat je enigszins beperkt bent in wat je aan ingredienten kunt aanschaffen. Sommige dingen zijn nu eenmaal te groot of teveel voor een tweepersoons huishouden. Op TV zie je kookprogramma's, en het verbaast me altijd hoeveel ingredienten die 'standaard' in huis zeggen te hebben. In koelkasten en diepvriezers die het formaat van de onze ruim overtreffen.
Vandaag was zo'n dag, dat ik weinig inspiratie had. Dat ik tot tweemaal toe werd gebeld over opdrachten die niet doorgingen, hielp ook niet. Maar moeder de vrouw wil bij thuiskomst wat eten, en ik uiteindelijk ook. Wat o wat te verzinnen?
Dan neem ik plaats voor de voorraadkast, en monster ik wat er nog in huis is. Aan diverse curry-pasta's geen gebrek. Ik ben erg van de curry's. Mijn favoriete keuken is de Indiase. Ik wil geen kaart zien, ik wil vindaloo, met kip of garnalen. Met naan, saag en daal. Als ik aan het eind van de avond ongecontroleerd zwetend en enigszins licht in mijn hoofd de tent uitstap, dan ben ik een gelukkig mens.
Dus curry was een optie. Ware het niet dat we dat al meermalen hadden gegeten deze week. Nu even niet. En voor het marineren van een nog bevroren visje was het al te laat.
Dan maar zoet-zuur. Dat gaat ook lekker snel. Het volgende prutje duurt een kwartier om te maken. Men neme, voor 2 personen:
250 diepvriesgarnalen of 1 grote kipfilet
1 pot atjar tjampoer a -weet ik veel- 400 gram? Elk merk volstaat.
1 bolletje gember
een handvol rozijnen
1 blikje tomatenpuree
3 eetlepels ketjap manis
1 middelgrote ui, liefst rood
1 teen knoflook
1 eetlepel van iets lekker scherps, ik nam Madame Chenet picallily van Lekker Bekkie (zeer heet!)
Voor de bereiding hoef je ook niet te hebben gestudeerd. Gooi rijst in een pan met water en breng aan de kook, draai vuur zacht en laat gaar worden. Dat duurt ongeveer 15-20 minuten en je hebt de hoeveelheid water natuurlijk zo gegokt dat afgieten niet nodig is. Leve de rijstkoker, ik hanteer 1 rijst, 1 1/2 water. Als je kip hebt, snijd die in stukjes, voeg wat olie en maismeel (maizena) toe, meng even, en braad vervolgens 2 minuten aan. Snipper de ui en braad die ook aan bij de kip. Of solo, in wat olie, als je liever garnalen wilt. Gooi de atjar erbij, samen met de knoflook, de rozijnen, de gember, de ketjap, de scherps en de tomatenpuree. Breng het geheel aan de kook en gooi -indien van toepassing- de garnalen erbij. Zet het vuur laag en wacht tot de rijst gaar is. Hop, klaar. Serveertip: met van die twijfelachtige magnetron-papadams, dan lijkt het nog wat.
Hoe scherp je iets wilt is uiteraard aan jou. Sambal werkt ook prima, maar niet van die vieze Oelek van Conimex hoor! Tsk! En laatst had ik nog wat druiven over die voor onmiddelijke consumptie wel een beetje over tijd waren. Doen het ook prima, in plaats van rozijnen.
Zo kwam het, dat wij vandaag op de bank voor de TV toch nog iets aten dat een beetje ergens op leek, volgens onze eigen standaarden uiteraard. En eenpansgerechten zijn Farmville-vriendelijk. Je moest eens weten hoe belangrijk dat kan zijn.
Nou vind ik koken dus best leuk, maar het valt nog niet mee om elke dag wat te verzinnen. Het is ook weer niet dat ik een groots kok ben, die gepassioneerd dingen uitprobeert. Niks op tegen, maar onze keuken is niet enorm, en hij staat evenmin vol met allerlei handige apparaten, zoals een keukenmachine. Alles op de hand, ja ja. Het dient gezegd, toen ik hier een jaar of wat geleden introk betekende dat meer dan een verdubbeling van het beschikbare kookgerei, dat dan weer wel. Maar goed, we zijn maar met zijn tweeen, en dat betekent ook dat je enigszins beperkt bent in wat je aan ingredienten kunt aanschaffen. Sommige dingen zijn nu eenmaal te groot of teveel voor een tweepersoons huishouden. Op TV zie je kookprogramma's, en het verbaast me altijd hoeveel ingredienten die 'standaard' in huis zeggen te hebben. In koelkasten en diepvriezers die het formaat van de onze ruim overtreffen.
Vandaag was zo'n dag, dat ik weinig inspiratie had. Dat ik tot tweemaal toe werd gebeld over opdrachten die niet doorgingen, hielp ook niet. Maar moeder de vrouw wil bij thuiskomst wat eten, en ik uiteindelijk ook. Wat o wat te verzinnen?
Dan neem ik plaats voor de voorraadkast, en monster ik wat er nog in huis is. Aan diverse curry-pasta's geen gebrek. Ik ben erg van de curry's. Mijn favoriete keuken is de Indiase. Ik wil geen kaart zien, ik wil vindaloo, met kip of garnalen. Met naan, saag en daal. Als ik aan het eind van de avond ongecontroleerd zwetend en enigszins licht in mijn hoofd de tent uitstap, dan ben ik een gelukkig mens.
Dus curry was een optie. Ware het niet dat we dat al meermalen hadden gegeten deze week. Nu even niet. En voor het marineren van een nog bevroren visje was het al te laat.
Dan maar zoet-zuur. Dat gaat ook lekker snel. Het volgende prutje duurt een kwartier om te maken. Men neme, voor 2 personen:
250 diepvriesgarnalen of 1 grote kipfilet
1 pot atjar tjampoer a -weet ik veel- 400 gram? Elk merk volstaat.
1 bolletje gember
een handvol rozijnen
1 blikje tomatenpuree
3 eetlepels ketjap manis
1 middelgrote ui, liefst rood
1 teen knoflook
1 eetlepel van iets lekker scherps, ik nam Madame Chenet picallily van Lekker Bekkie (zeer heet!)
Voor de bereiding hoef je ook niet te hebben gestudeerd. Gooi rijst in een pan met water en breng aan de kook, draai vuur zacht en laat gaar worden. Dat duurt ongeveer 15-20 minuten en je hebt de hoeveelheid water natuurlijk zo gegokt dat afgieten niet nodig is. Leve de rijstkoker, ik hanteer 1 rijst, 1 1/2 water. Als je kip hebt, snijd die in stukjes, voeg wat olie en maismeel (maizena) toe, meng even, en braad vervolgens 2 minuten aan. Snipper de ui en braad die ook aan bij de kip. Of solo, in wat olie, als je liever garnalen wilt. Gooi de atjar erbij, samen met de knoflook, de rozijnen, de gember, de ketjap, de scherps en de tomatenpuree. Breng het geheel aan de kook en gooi -indien van toepassing- de garnalen erbij. Zet het vuur laag en wacht tot de rijst gaar is. Hop, klaar. Serveertip: met van die twijfelachtige magnetron-papadams, dan lijkt het nog wat.
Hoe scherp je iets wilt is uiteraard aan jou. Sambal werkt ook prima, maar niet van die vieze Oelek van Conimex hoor! Tsk! En laatst had ik nog wat druiven over die voor onmiddelijke consumptie wel een beetje over tijd waren. Doen het ook prima, in plaats van rozijnen.
Zo kwam het, dat wij vandaag op de bank voor de TV toch nog iets aten dat een beetje ergens op leek, volgens onze eigen standaarden uiteraard. En eenpansgerechten zijn Farmville-vriendelijk. Je moest eens weten hoe belangrijk dat kan zijn.
13 maart 2010
Benepen
Politiek en macht zijn zaken die mijn aandacht hebben, maar niet veel verder dan interesse in wat er globaal gebeurt. Ik ben er niet actief in. Dat is aan het veranderen. Ik kan mij niet herinneren dat ik mij weleens zo boos gemaakt heb over politiek als nu. Ik erger me groen en geel aan de ontwikkelingen van de laatste jaren, waarin populisme en holle-vaten partijen een steeds prominentere rol spelen in het politieke speelveld. Noem me elitair, maar ik kan er werkelijk met mijn pet niet bij dat mensen stemmen op groeperingen als de PVV of de Leefbaren. Hoe haal je het in je hoofd om te beslissen dat je geregeerd wil worden door mensen die niets anders doen dan roepen dat alles k#t is, die voortdurend hun collega's en hun eigen kiezers schofferen, zich stelselmatig denigrerend uitlaten over hele bevolkingsgroepen, die schaamteloos op de man spelen, die, niet gehinderd door kennis van zaken, de halve wereldbevolking over een kam scheert en wegzetten als vieze buitenlanders, en die geen enkele oplossing bieden voor 'de problemen' die ze niet aflaten op te blazen. De voorbeelden zijn legio. Over Gilt Weerders wil ik het niet eens hebben, die blonde Fuhrer van dat clubje xenofobe geestelijk gehandicapten, dat op niets anders uit is dan stennis schoppen, dat geen enkel concreet uitvoerbaar voorstel doet voor wat dan ook, dat alle afspraken, die we in een democratische rechtsstaat met elkaar gemaakt hebben om een beetje prettig met elkaar te kunnen leven, aan zijn laars lapt, dat zich nota bene over hun eigen kiezers uitlaat op een manier waar de honden geen brood van lusten. Of toch; laat ik toch een recent voorbeeld aanhalen van het niveau van hun omgangsvormen. Dat het Orakel van Limburg niet uitblinkt in subtiliteit, dat weet iedereen. Laten we het vizier eens richten op een van zijn maatjes. Afgelopen week nog, tijdens het vragenuur in de Kamer. Waarin volksvertegenwoordiger De Mos van de PVV een heel stijlvol -ahum- debat -ahum- had met mevrouw Van Gent van GroenLinks. En tijdens dit debat met dit volwassen -ahum-, weldoordachte -ahum- argument -ahum- kwam: 'ze kunnen beter u voor de dijk leggen, met uw postuur.' Ik bedoel, welk niveau heb je dan? Beter gezegd, welk niveau heb je niet? Stel je voor dat je zo om zou gaan met je familie, of je collega's. En hoe bestaat het dat zo iemand in de Tweede Kamer belandt? Je zult zeggen: zo werkt een democratie nu eenmaal. Je zou bijna verlangen naar verlicht depotisme. Ik ben hier nog niet mee klaar, ik kom er op terug.
Een van de stuitendste voorbeelden van de hypocrisie en kortzichtigheid en domheid die ik de afgelopen tijd zag kwam niet eens van de PVV. Nee, die dubieuze eer komt toe aan Leefbaar Rotterdam. Dat een hertelling eiste van de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen. Omdat er zogenaamd kiesfraude gepleegd zou zijn. Waarbij zo ongeveer de ergste onregelmatigheid was, dat mensen samen in een hokje gestemd zouden hebben. Nou nou, oei oei. Om in de woorden van "hunnie ben stom" Marco Pastors te spreken: "ik vind het verschrikkelijk dat we niet de grootste geworden zijn, maar ik kan het helemaal niet hebben dat we van de PvdA verloren hebben." Wat voor verongelijkte kleuter ben je dan? Welk denkniveau heb je? Hoe onsterfelijk belachelijk kun je niet tegen je verlies kunnen? Toen vervolgens ook nog bleek, dat de Leefbaren zelf de kieswet overtreden hadden, brak helemaal mijn klomp.
Als gezegd, het allerergste vind ik, dat er blijkbaar mensen zijn, die op dit soort figuren stemmen. Wat denk je daarmee te bereiken? Snap je dan niet, dat het een weggegooide stem is? Dat die mensen voor jou echt niets zullen gaan betekenen? Dat die mensen dat ook helemaal niet willen? En dat is de milde variant. De enge variant is: zou het zo zijn, dat een substantieel deel van de bevolking echt zo met elkaar wil gaan omgaan? Zonder enig respect voor elkaar? Openlijk racistisch en vijandig zijn tegenover je eigen f#cking buren? Snappen die mensen dan niet, dat nog geen honderd jaar geleden er een partij was, die hetzelfde voorstond als populistisch-rechts nu? Dat, als je 'moslims' of 'buitenlanders' vervangt door 'joden', er geen enkel verschil meer bestaat tussen toen en nu? Okay, het is lang geleden, en onwetendheid is geen misdrijf. Dus laat ik het niet over die boeg gooien. Laat ik het dan zo stellen: denk jij, als stemmer, dat iemand die zich uitlaat in gratuite, nietszeggende one-liners op een goede dag, en zich op overige dagen slechts beperkt tot het beledigen en schofferen van iedereen die hem niet zint, echt de persoon is bij wie jouw welzijn, jouw huis, jouw baan, jouw gezin, jouw toekomst, jouw oude dag in goede handen is? Ik denk namelijk beslist van niet. Ik denk namelijk, dat je zo een gemeenschap, een land aan het creeren bent, waarin het ieder voor zich is, waarin -zo niet erger- onverdraagzaamheid en agressie bepalend worden voor het dagelijks leven, waarin iedereen tegelijkertijd boos en bang is, niet voor de buitenwereld, maar voor zijn eigen benepen, egoistische wereldbeeld. Of nee, niet wereldbeeld. Zelfbeeld.
Dat is een samenleving waar ik voor pas.
Een van de stuitendste voorbeelden van de hypocrisie en kortzichtigheid en domheid die ik de afgelopen tijd zag kwam niet eens van de PVV. Nee, die dubieuze eer komt toe aan Leefbaar Rotterdam. Dat een hertelling eiste van de Rotterdamse gemeenteraadsverkiezingen. Omdat er zogenaamd kiesfraude gepleegd zou zijn. Waarbij zo ongeveer de ergste onregelmatigheid was, dat mensen samen in een hokje gestemd zouden hebben. Nou nou, oei oei. Om in de woorden van "hunnie ben stom" Marco Pastors te spreken: "ik vind het verschrikkelijk dat we niet de grootste geworden zijn, maar ik kan het helemaal niet hebben dat we van de PvdA verloren hebben." Wat voor verongelijkte kleuter ben je dan? Welk denkniveau heb je? Hoe onsterfelijk belachelijk kun je niet tegen je verlies kunnen? Toen vervolgens ook nog bleek, dat de Leefbaren zelf de kieswet overtreden hadden, brak helemaal mijn klomp.
Als gezegd, het allerergste vind ik, dat er blijkbaar mensen zijn, die op dit soort figuren stemmen. Wat denk je daarmee te bereiken? Snap je dan niet, dat het een weggegooide stem is? Dat die mensen voor jou echt niets zullen gaan betekenen? Dat die mensen dat ook helemaal niet willen? En dat is de milde variant. De enge variant is: zou het zo zijn, dat een substantieel deel van de bevolking echt zo met elkaar wil gaan omgaan? Zonder enig respect voor elkaar? Openlijk racistisch en vijandig zijn tegenover je eigen f#cking buren? Snappen die mensen dan niet, dat nog geen honderd jaar geleden er een partij was, die hetzelfde voorstond als populistisch-rechts nu? Dat, als je 'moslims' of 'buitenlanders' vervangt door 'joden', er geen enkel verschil meer bestaat tussen toen en nu? Okay, het is lang geleden, en onwetendheid is geen misdrijf. Dus laat ik het niet over die boeg gooien. Laat ik het dan zo stellen: denk jij, als stemmer, dat iemand die zich uitlaat in gratuite, nietszeggende one-liners op een goede dag, en zich op overige dagen slechts beperkt tot het beledigen en schofferen van iedereen die hem niet zint, echt de persoon is bij wie jouw welzijn, jouw huis, jouw baan, jouw gezin, jouw toekomst, jouw oude dag in goede handen is? Ik denk namelijk beslist van niet. Ik denk namelijk, dat je zo een gemeenschap, een land aan het creeren bent, waarin het ieder voor zich is, waarin -zo niet erger- onverdraagzaamheid en agressie bepalend worden voor het dagelijks leven, waarin iedereen tegelijkertijd boos en bang is, niet voor de buitenwereld, maar voor zijn eigen benepen, egoistische wereldbeeld. Of nee, niet wereldbeeld. Zelfbeeld.
Dat is een samenleving waar ik voor pas.
Abonneren op:
Posts (Atom)