Godsbewijs

Ja verdorie, van die problemen hè? Zit je lekker aan je grote-teennagel te pulken, breekt 'ie zo af dat er nog een vliesje overblijft. Precies waar alle lekkers onder zit. Dan ruik je het al wel een beetje, maar moet je alsnog met je duimnagel de zaak een beetje afscheuren zodanig, dat je erbij kunt voor je toastje. De pest is dan, dat je het dan meestal ook een beetje samenduwt. Vaak valt er dan een stukje op de bank, en blijft een stukje onder je duimnagel zitten, kortom, bestwel gedoe. Wat maar weer bewijst dat er geen god is, want die had dat slimmer ontworpen.

Fris

Vannacht zou het ultiem! keihard! gaan vriezen als je radio, TV en internet mag geloven. Het zal toch niet gebeuren dat de werkelijkheid de media inhaalt! Het moet niet gekker worden! Kamervragen! Zit hier met het raam open, verwarming is inmiddels uit geslagen. Ik zie natuurlijk maar 1 stad, en die mag niet eens meedoen, maar Elfstedenkoorts bevangt me nog niet.

Vroeger, ja toen gingen we op de fiets naar school. Elf kilometer heen, elf kilometer terug, het was niets. Toen niet. Generaties voor ons lachten ons uit, die reden minstens met dubbele. Op houten fietsen.

Op de fiets naar school dus. Elke dag, zes jaar lang. Er ging ook een trein, af en toe, maar dat deed je niet. Veel te duur, ook. Soms regende het. Best vaak. Dan deed je een regenpak aan. Soms stormde het, dat was voor de helft leuk. Soms was het fris. Dan deed je een sjaal om, en droeg je handschoenen. Een beetje zoals vandaag. Soms was het echt koud. Min 20, dik pak sneeuw erbij. De wereld hield niet op. School ging door. Extra shirtje, muts, dikke wanten, hop, fietsen. Soms was het ook glad. Dan ging je op je plaat als je niet uitkeek.

Nee, nu dan. Nu zouden wij jonge fietsers allemaal uit huis geplaatst worden, met PGB en rugzakje, hoppa, pleeggezin in.

Ik heb door de kou gefietst. Ik ben op mijn smoel gegaan als het ijzelde. Ik heb daar niets van gekregen. Nederland is een land van trutten en mietjes geworden.

Stichting Stille Tochten luidt noodklok

De Stichting Stille Tochten (SST) roept op tot minder geweld. Reden hiervoor is het toenemend aantal stille tochten. Woordvoerder Tammy Marchant: "Het wordt voor ons steeds moeilijker stille tochten te plannen. Mede door succesvolle marketing hebben stille tochten de afgelopen decennia sterk aan populariteit gewonnen. Tegenwoordig is het zo, dat ook als de onschuld van het slachtoffer niet vaststaat, men toch enthousiast de straat op wil."

Dat stelt de stichting voor logistieke problemen. "Met talentenjachten en Champions League op TV wordt het voor ons steeds lastiger om nog gaten in de agenda te vinden", aldus Marchant. Het maatschappelijk belang van deze tochten dient volgens de stichting niet te worden onderschat. "In deze moeilijke tijden is het zeker voor minima vaak de enige manier om nog met buurtgenoten en wildvreemden in contact te komen. Twitter en Facebook hebben hierin een functie, maar voor velen telt ook het persoonlijk contact, zeker als het gaat om bijvoorbeeld The Voice Of Holland."

Indien de hausse aan stille tochten aanhoudt, overweegt de stichting de tochten in doelgroepgerichte varianten aan te bieden. "Voor Nederlandse deelnemers volstaat meestal het rondje snikkend rond de kerk stiefelen," aldus Marchant. "Uit de Arabische wereld weten wij, dat een meer levendige variant voor Turkse en Marokkaanse slachtoffers de voorkeur geniet. Eén waarbij het slachtoffer meer centraal staat of zelfs participeert."

Met dit doelgroepenbeleid denkt SST meerdere tochten naast elkaar te kunnen organiseren. "Het mes snijdt aan twee kanten. Enerzijds creeren we daarmee ruimte in de agenda. Ook verminderen we spanningen tussen deelnemers onderling. Anderszijds moeten we niet vergeten dat deze tochten tot doel hebben om al dan niet zinloos geweld een krachtig halt toe te roepen. Dus hoe meer, hoe beter, maar wel binnen bepaalde grenzen. Anders sterven er mensen voor niets."

Een beetje beige

Een niet-erotische vertelling

Het was nog donker toen Amanda gestommel hoorde. Ze hoorde buiten een sleutelbos rinkelen. De deur werd van buitenaf geopend. "Godver" mompelde Amanda. "Welke mongool komt zo vroeg langs?" vroeg ze zich af. Ze stapte uit bed en liep slaperig naar binnen. Aan het kleine tafeltje in het midden van de keuken zat Ali, de beheerder van de flat. Het rook muf in de keuken, een geur van schimmel, en water dat te lang stil heeft gestaan. De indringende lucht van sigaretten kwam van Ali. "Wat kom je doen, mocro?" vroeg Amanda bits. 'Niet mocro,' zei Ali, 'Turk. Gootsteen. Is verstopt. Lekkage bij nummer 212.' "Alweer?" vroeg Amanda. "Doe je werk dan ook goed," beet ze hem toe. Ze liep naar de aanrecht en pakte een gebruikt koffiefilter uit het oude apparaat. 'Ik wil, ik geen spullen krijg!' verklaarde Ali met dramatiek in zijn stem. Amanda negeerde hem. "De koffiepoeder is op. Is de winkel van je broer al open?" 'Hassan bij politie,' antwoorde Ali mat. 'Belasting.'

"Mooi kut," zei Amanda hartgrondig. Ze zette het volle, koude filter weer in het apparaat, vulde het waterreservoir en zette het aan. Langzaam vulde de pot zich met koffie die op thee leek. Een beetje beige. Amanda schonk zich een mok in en ging zitten. "Moet je ook?" vroeg ze aan Ali. 'Nee,' zei Ali, terwijl hij opstond en zich omdraaide naar het aanrecht.

Amanda sloeg het hummelige zwarte boekje open dat voor haar lag. Daarin hield ze haar afspraken bij. Ze keek even en zuchtte. Ali rommelde wat in de gootsteen en draaide zich om. Hij had een voorwerp gepakt, dat naast de koffiefilterhouder in de gootsteen lag. 'Is niet goed,' zei hij, 'te klein.' Hij lachte erbij. Zelfs in het halfdonker was zijn gebit onprettig om te zien. Een beetje beige.

"Dat is ook niet voor de gootsteen, sukkel," zei Amanda meewarig. "Da's een anaaldouche." Ali keek onderzoekend naar het voorwerp in zijn hand. 'Wat is die?' vroeg hij. "Voor mij," zei Amanda vlak, terwijl ze met haar arm achter haar rug gebaarde. Ali keek twijfelend van Amanda naar het ding in zijn hand. 'Voor werk?' vroeg hij. "Voor werk ja," zei Amanda. Ali schrok. Met een rilling gooide hij de douche op de tafel.

Even was het stil in de keuken. Amanda nam een slok van haar mok. Ze trok een vies gezicht. 'Jij werken straks?' begon Ali. "Ja," zei Amanda. "Chris, je weet wel, die dikke van de corporatie. Met die grijze BMW. Je baas." 'Ah, baas,' zei Ali begrijpend. 'Hij grote lul,' voegde hij er beslist aan toe. Het klonk als 'loel'. "Je moest eens weten," dacht Amanda.

Ali keek even naar buiten, alsof hij nadacht. Toen zei hij met besliste stem 'Ik salaris krijg. Ik vanavond ook kom.' Amanda keek hem spottend aan. "Jullie neuken toch alleen geiten?" zei ze schamperend. Ali was even stil. 'Nee,' zei Ali, met een zweem van teleurstelling. 'Is dicht.' "Hoe bedoel je dicht?" vroeg Amanda. 'Boerderij,' antwoorde Ali. 'Kinderboerderij,' verduidelijkte hij. 'Is dicht. Geen geld.'

"Dat heb ik weer," dacht Amanda. "Het is jouw geld," zei ze tegen Ali. Ze stond op en stommelde naar de badkamer.

Paralympics

De Paralympische Spelen zijn in volle gang. In de media wordt er enigszins spastisch (pun intended) verslag van gedaan. Maar ik wil er niet naar kijken. Ik vind er geen reet aan. Sterker, ik voel me enigszins ongemakkelijk. Zoals ik me ongemakkelijk voel bij mensen in een rolstoel. Onlangs bood ik mijn hulp aan aan iemand, die in een rolstoel een wel heel lastig stoepje wou nemen. Kreeg ik de wind van voren. Dat kan ik zelf! Okay, prima, sorry hoor.

Ik heb alle respect voor de prestaties van deze paralympiërs. Maar hoe je het wendt of keert, de Paralympische Spelen zijn voor mensen die gehandicapt zijn. Dat zij op bewonderenswaardige wijze met hun lichamelijke beperking omgaan doet niet ter zake. De aantrekkingskracht van het kijken naar sport zit hem naar mijn mening toch vooral in vereenzelviging met de sporter. Het gevoel van 'stel je voor dat ik dat zelf was.' Bij gehandicapten gaat dat domweg niet. Het respect is er. De bewondering ontbreekt.

Waarom dan toch die aandacht voor gehandicapte sporters? En waarom niet voor de Olympische Spelen voor homo's? De Olympische Spelen voor lilliputters? De Olympische Spelen voor verstandelijk gehandicapten? En waarom mogen die niet ook aan de Paralympische spelen meedoen, eigenlijk? Zij zijn toch ook anders?

Ik denk, dat al die paralympische aandacht vooral een aflaat is. Net als geven voor het goede doel. Niets mis mee, maar je koopt er vooral een goed gevoel mee. Kijk mij eens gewoon doen over ongewone mensen.

Daarom zeg ik: u moet juist niet kijken! Daarmee verklaart u zich pas solidair! Gehandicapten zijn immers ook mensen, net als u en ik. Die Paralympische Spelen, het is een gewoon freakshow. High five! Ik zei: high five! Oh, sorry.