Gek ben ik erop, expressies. Vooral gangbare. 'Regular Expressions', zoals ze in het engels heten. Ik ben er niet zo goed in. Maar oh oh, wat zijn ze fijn, gangbare expressies. Dit wordt een stukje voor wannabe-nerds.
Mij is gevraagd om een script te wijzigen voor een klant. Geen toneelscript, nee, een computerscript. Zeg maar een lange lijst van instructies aan de computer. Enkele duizenden instructies. Van die paar duizend regels moest ongeveer de helft aangepast worden.
Waar bijvoorbeeld stond:
<tab><tab>Ding.SetColumn 0, "naampje1", 0 'dit was een instructie
<tab>Ding.SetFilter [SubInstructie("1,,F,"iets","yada bla",)]"), 0 'dit ook
<tab>Ding.SetFilter [SubInstructie("2,,F,"iets anders","pippi adriaan",)]"), 0
Moest worden:
<tab><tab>retval = Ding.SetColumn (0, "naampje1", 0) 'dit was een instructie
<tab>retval = Ding.SetFilter ([SubInstructie("1,,F,"iets","yada bla",)]"), 0) 'dit ook
<tab>retval = Ding.SetFilter ([SubInstructie("2,,F,"iets anders","pippi adriaan",)]"), 0
Denk daar eens over na. Je hebt bovenste set regels voor je, laten we zeggen in je Word document, en je moet onderste set regels zien te krijgen.
In eerste instantie zul je roepen: zoek-en-vervang. Ja, maar zo werkt het dus niet. Laat ik nog eens illustreren wat er precies gezocht en vervangen moet worden:
<tab><tab>retval = Ding.SetColumn (0, "naampje1", 0) 'dit was een instructie
<tab>retval = Ding.SetFilter ([SubInstructie("1,,F,"iets","yada bla",)]"), 0) 'dit ook
<tab>retval = Ding.SetFilter ([SubInstructie("2,,F,"iets anders","pippi adriaan",)]"), 0) 'dit ook
Dat is dus nog zo eenvoudig niet. Hoe vervang je die onderstreepte stukjes die ergens midden in een verder niet-gespecificeerde rij van karakters staan? Enig idee? Waarschijnlijk niet, tenzij je mijn beroepsdeformatie deelt.
Enter regular expressions.
Je vervangt simpelweg
\(\t+\)\(.+SetColumn \)\(.*0\) door \1retval = \2(\3), enzovoort.
Easy does it. Hell yeah :-) Het feit dat ik hier opgewonden van raak zegt waarschijnlijk meer over mij dan...nu ja, dat laat ik aan jullie.
18 oktober 2008
12 oktober 2008
ZZP
Sinds 2002 ben ik zzp-er. In het nederlands betekent dat, dat ik een eigen bedrijf heb, zonder personeel. Ondernemer. Veel mensen vinden dat iets stoers. Wat mijzelf betreft, ik vind het niet stoer, ik ben van huis uit niet het ondernemende type, maar bij mij kwam het gewoon zo uit. Het was een logische stap.
Ik ben er ook niet heel goed in. Ik ben goed in waar ik verstand van heb, en dat is maar goed ook, anders zou ik er geen verstand van hebben. In ondernemen ben ik maar zeer beperkt vaardig. Ik ontbeer een commerciele instelling; hou niet van netwerken of marketing. Dat zijn tekortkomingen aan mijn ondernemerschap, en ik erken die ruiterlijk. Daartegenover staat -hopelijk- dat de afnemers van mijn diensten tevreden zijn over die diensten, en bereid zijn mij opnieuw in te schakelen, en, hopelijk, bij anderen aan te bevelen.
In mijn hoedanigheid als zzp-er kom ik natuurlijk mede-ondernemers tegen. Een van de dingen die me opviel in deze voor mij destijds nieuwe wereld, is dat het in deze kringen min of meer als een prestatie beschouwd wordt om ondernemer te zijn. Men is er trots op.
Een van de karakteristieke eigenschappen die het eigen ondernemerschap met zich meebrengt, althans, zo hoor ik vaak zeggen, is dat je nooit meer vrij bent. Je moet altijd bereikbaar zijn. Er zullen allicht meer bevolkingsgroepen zijn die zich daarover beklagen, maar in zzp-land wordt daar weleens stoer over gedaan. "Ja, nu je eigen ondernemer bent, heb je geen moment meer voor jezelf, werk-werk-werk. Ook 's avonds en in het weekend."
Daarmee ben ik het oneens. Het klopt in zoverre, dat je nooit echt het gevoel hebt 'vrij' te zijn. Da's ook nogal wiedes, want als je geacht wordt op eigen houtje je brood bijeen te scharrelen, en je doet het even niet, dan knaagt dat. Ook vind ik, dat als 's avonds of in het weekend de pleuris uitbreekt op een bedrijf, en jij bent de beheerder/verantwoordelijke daarvoor, men je moet kunnen bellen. Of je er bent of niet - ook afhankelijk van wat voor soort overeenkomst je hebt met je klant.
Het gaat mij echter te ver om aan te nemen of te doen voorkomen dat je, omdat je ondernemer bent, je dan vanzelfsprekend ook 's avonds of in het weekend werkt. Sterker: als je -structureel- ook 's avonds en in het weekend moet werken, dan valt er nog wat te verbeteren aan de bedrijfsvoering, zou ik zeggen. Grappig genoeg kom ik dat in de praktijk wel vaak tegen. "Oh, maar die werkt voor zichzelf, die kunnen we wel even storen."
Vanmorgen ondervond ik daarvan een pregnant voorbeeld. Op mijn voice-mail, ik lag nog lekker te slapen, had iemand het dringende verzoek ingesproken om z.s.m. (e.e.a. moet altijd z.s.m.) een afspraak te maken. Uit de voice-mail bleek al dat het er 'zo een' was: iemand die zichzelf als mede-ondernemer belangrijk genoeg vond om soortgenoten in hun vrije tijd te storen. Deze persoon had een wens aangaande een product waarvoor ik diensten lever. Ik kende deze hele persoon niet, en deze persoon had dit product blijkens de voice-mail niet langs de officiele weg verkregen, maar verlangde van mij wel dat ik een afspraak zou maken voor ondersteuning. Ik denk dan: ja, doei!
Ik vind dat nog niet eens zozeer onbeschoft, alswel onbeschaamd. Gun een ander zijn privacy, en zijn vrije tijd.
Ik ben er ook niet heel goed in. Ik ben goed in waar ik verstand van heb, en dat is maar goed ook, anders zou ik er geen verstand van hebben. In ondernemen ben ik maar zeer beperkt vaardig. Ik ontbeer een commerciele instelling; hou niet van netwerken of marketing. Dat zijn tekortkomingen aan mijn ondernemerschap, en ik erken die ruiterlijk. Daartegenover staat -hopelijk- dat de afnemers van mijn diensten tevreden zijn over die diensten, en bereid zijn mij opnieuw in te schakelen, en, hopelijk, bij anderen aan te bevelen.
In mijn hoedanigheid als zzp-er kom ik natuurlijk mede-ondernemers tegen. Een van de dingen die me opviel in deze voor mij destijds nieuwe wereld, is dat het in deze kringen min of meer als een prestatie beschouwd wordt om ondernemer te zijn. Men is er trots op.
Een van de karakteristieke eigenschappen die het eigen ondernemerschap met zich meebrengt, althans, zo hoor ik vaak zeggen, is dat je nooit meer vrij bent. Je moet altijd bereikbaar zijn. Er zullen allicht meer bevolkingsgroepen zijn die zich daarover beklagen, maar in zzp-land wordt daar weleens stoer over gedaan. "Ja, nu je eigen ondernemer bent, heb je geen moment meer voor jezelf, werk-werk-werk. Ook 's avonds en in het weekend."
Daarmee ben ik het oneens. Het klopt in zoverre, dat je nooit echt het gevoel hebt 'vrij' te zijn. Da's ook nogal wiedes, want als je geacht wordt op eigen houtje je brood bijeen te scharrelen, en je doet het even niet, dan knaagt dat. Ook vind ik, dat als 's avonds of in het weekend de pleuris uitbreekt op een bedrijf, en jij bent de beheerder/verantwoordelijke daarvoor, men je moet kunnen bellen. Of je er bent of niet - ook afhankelijk van wat voor soort overeenkomst je hebt met je klant.
Het gaat mij echter te ver om aan te nemen of te doen voorkomen dat je, omdat je ondernemer bent, je dan vanzelfsprekend ook 's avonds of in het weekend werkt. Sterker: als je -structureel- ook 's avonds en in het weekend moet werken, dan valt er nog wat te verbeteren aan de bedrijfsvoering, zou ik zeggen. Grappig genoeg kom ik dat in de praktijk wel vaak tegen. "Oh, maar die werkt voor zichzelf, die kunnen we wel even storen."
Vanmorgen ondervond ik daarvan een pregnant voorbeeld. Op mijn voice-mail, ik lag nog lekker te slapen, had iemand het dringende verzoek ingesproken om z.s.m. (e.e.a. moet altijd z.s.m.) een afspraak te maken. Uit de voice-mail bleek al dat het er 'zo een' was: iemand die zichzelf als mede-ondernemer belangrijk genoeg vond om soortgenoten in hun vrije tijd te storen. Deze persoon had een wens aangaande een product waarvoor ik diensten lever. Ik kende deze hele persoon niet, en deze persoon had dit product blijkens de voice-mail niet langs de officiele weg verkregen, maar verlangde van mij wel dat ik een afspraak zou maken voor ondersteuning. Ik denk dan: ja, doei!
Ik vind dat nog niet eens zozeer onbeschoft, alswel onbeschaamd. Gun een ander zijn privacy, en zijn vrije tijd.
7 oktober 2008
Tijden
Gisteren keek ik naar Goede Tijden, Slechte Tijden. Ik maak geen grapje. Het was voor het eerst. Het was ook niet uit vrije wil, maar uit beleefdheid. Nog nooit zag ik er een hele aflevering van. Ik hoop het ook nooit meer te hoeven doen, maar dat terzijde. Toen ik opmerkte dat Arnie niet meer mee leek te doen, werd ik nog net niet uitgelachen. Blijkbaar niet.
Om mij onbekende redenen stond de ondertiteling voor blinden en slechthorenden aan. Dat was dan wel weer grappig. Je leest SPANNENDE MUZIEK. Of VOETSTAPPEN. Dat vond ik wel tamelijk hilarisch. Je staat, of althans, ik sta, er nooit bij stil hoe doven een televisieprogramma ervaren. 'Spannende muziek.' Wat kun je je daar als dove bij voorstellen? Als je ooit horend bent geweest, dan kun je uit je herinnering en fantasie putten. Maar als je nooit gehoord hebt, weet je ook niet wat muziek is. Denk ik? Of hoe voetstappen klinken.
Hoe dan ook, ik heb in mijn arrogantie altijd wat meewarig gedaan over de acteurs in soap-series. Maar na gisteren bezie ik ze toch met herwonnen respect. Want wat je normaal niet ziet, wat je alleen ziet met de ondertiteling aan, is dat ze dus in het blauw en geel praten. En dat is nog knap moeilijk. Probeer maar eens om de onderstaande volzin uit te spreken:
Als jij mij niet nu vertelt waar mijn kind is, dwing jij mij om onmiddellijk de politie in te schakelen.
Ik bedoel, zo dan! Zo praat ik niet in gewone spreektaal, u wel? En zo duidelijk ge-ar-ti-cu-leerd ook. Ik heb het even in de spiegel geprobeerd. Die zin zonder horten en stoten uitspreken, dat lukte uiteindelijk wel. Maar in het geel? Blauw? Lukte voor geen meter. Respect!
Etymologie
Ik stond net onder de douche en dacht aan het woord schildpad. Schild. Pad. Hm. Raar woord eigenlijk. Bert, die van Sesamstraat, sprak ooit de legendarische waarheid: 'Een poes is gewoon van poes'. Maar een schildpad? Schild begrijp ik; wat om het beest in de schildpad heen zit, lijkt net een schild. Maar het beest in de schildpad, dat lijkt niet erg op een pad. Vind ik. Wat een rare vergelijking, eigenlijk. Schildpad. De pad lijkt meer op een..ja, waar lijkt de pad op? Een beetje op een olifant. Zelfde poten. Een beetje op een hagedis. Zelfde kop. Sommige schildpadden hebben felle kleuren. Net als een kanarie. Schildkanarie. Hm, nee, klinkt niet. Daar stel je je vleugels bij voor. En een schildpad met vleugels, da's raar. Eigenlijk vind ik, dat de pad in een schildpad nog het meest lijkt op..een schildpad. Het zou dus eigenlijk 'schildschildpadpad' moeten zijn. En kijk aan: met de menselijke neiging om af te korten kom je dan op: schildpad. Toch het juiste woord, dus.
Abonneren op:
Posts (Atom)